ماجرا های عمو سبیلو ! (نقد و بررسی بازی Leo’s Fortune HD Edition)

نسخه ی موبایل بازی Leo’s Fortune که توسط استودیو سوئدی 1337 & Senri ساخته شده است، سال گذشته برای سه پلتفرم اندروید، ویندوز فون و iOS عرضه شد و با ساختار جالب گیم پلی خود توانست بسیار مورد توجه علاقمندان بازی های موبایل قرار گیرد. معمولاً آن دسته از عناوین موبایل که به این درجه از موفقیت و محبوبیت در میان مخاطبان خود دست می یابند، به هر شکل ممکن راه خود را به روی سایر پلتفرم ها نیز باز می کنند تا بر روی پلتفرم های جدید نیز بتوانند علاوه بر جلب نظر مخاطبان به شکلی جدی تر، موفق به تجربه کردن فروش و سود بیشتری بشوند. امری که برای بازی Leo’s Fortune نیز اتفاق افتاده است و در واقع ظرف هفته های اخیر، شاهد انتشار این اثر بر روی پلتفرم های جدیدی نظیر PC ، PS4 و Xbox One بوده ایم. از همین رو در مطلب پیش رو می رویم تا نگاهی به نسخه ی PC این بازی داشته باشیم.

سبیلوی بد شانس

 بازی Leo’s Fortune روایتگر ماجرا های فردی به نام لئوپولد است. شخصیتی آبی رنگ که بیش از هر چیز به یک توپ پشمی نرم شباهت دارد و سبیل های قطور و از بنا گوش در رفته اش جلوه ی خاص و مردانه ای به صورت او بخشیده اند! از قرار معلوم جناب لئوپولد مهارت فراوانی در مهندسی دارد و از همین رو به عنوان ثروتمند ترین و خوشبخت ترین فرد دنیایی که در آن زندگی می کند شناخته می شود. اما خوشی جناب لئوپولد دوام چندانی ندارد. او یک روز از خواب ناز بر می خیزد و مشاهده می کند که تمام ثروت و دارایی بی حد و حصری که در طول عمر خود اندوخته، به طور کامل به سرقت رفته است و سارق یا سارقان بی انصاف دیگر چیزی برایش باقی نگذاشته اند (البته او هنوز هم مهم ترین دارایی خود یعنی سبیل پر ابهتش را از دست نداده است!). این گونه است که جناب لئوپولد به یک باره از عرش به فرش می آید و جای تاج پادشاهی پر زرق و برقی که بر سر داشت را یک کلاه بوقی بی ارزش می گیرد. اما او بیدی نیست که به این باد ها بلرزد. بنابر این تصمیم می گیرد که به هر ترتیب ممکن مال و ثروت از کف داده و شهرت و خوشبختی از دست رفته اش را دوباره باز یابد. و این گونه است که جناب لئوپولد سبیلو که می توان به طور مخفف او را لئو هم صدا زد، پاشنه های کفش های نداشته اش را ور می کشد و پس از نوشتن نامه ای به همسرش ماتیلدا برای آگاه ساختن او از اتفاق پش آمده، به دل کوه و دشت و بیابان می زند تا بلکه بتواند ثروت و دارایی از دست رفته ی خود را باز یابد. و از این جای کار به بعد این شما هستید که باید کنترل لئو را به دست بگیرید و ماجراجویی های او در دل کوه و دشت و دریا را رقم بزنید.

توپ قلقلی پشمالو

در تجربه ای که پیش تر از نسخه ی موبایل این بازی داشتم، بیشتر ترجیح می دادم که به جای کنترل جناب لئو توسط درگ کردن و حرکت انگشتان بر روی صفحه ی نمایش تبلت، او را توسط دکمه های موجود بر روی صفحه ی نمایش هدایت کنم (در واقع نسخه ی موبایل این بازی دو حالت کنترلی داشت که بنا به دلخواه می توانستید هر کدام را که دوست دارید انتخاب کنید). می توان گفت که کنترل کردن لئو توسط دکمه های لمسی بسیار راحت تر از هدایت کردن او توسط حرکت انگشتان بر روی صفحه ی نمایش بود و این موضوع نشان از آن دارد که نحوه ی کنترل این بازی بر روی PC یا کنسول ها تا چه حد می تواند روان و بی درد سر باشد. بر همین اساس می توان تایید کرد که نحوه ی کنترل کردن لئو درد سر چندانی ندارد و شما به کمک جهت های حرکتی کنترلر یا کی برد می توانید او را به هر کجا که دوست دارید هدایت کنید. مضاف بر آن دو دکمه نیز برای پرش و نشستن طراحی شده است و در واقع تمام جنبه های حرکتی شخصیت اصلی داستان در طول محیط بازی توسط همین چند دکمه صورت می گیرد. امری که اگر چه در ابتدا ساده و بی چالش جلوه می کند اما در ادامه ی کار به مدد مکانیزم جالب بازی و گیم پلی مبتنی بر ساختار فیزیک آن عمقی دو چندان به خود می گیرد. بازی Leo’s Fortune را می توان در کل اثری پلتفرمر قلمداد کرد که در طول مراحل آن معما های فراوانی وجود دارند که اکثر آن ها توسط فیزیک اجسام قابل حل کردن هستند. شاید از این منظر بتوان بازی Leo’s Fortune را به نسخه های اخیر سری ریمن شبیه دانست که در عین شاد و شنگول بودن و داشتن سرعت بسیار بالا، از عمق قابل قبول و مناسبی در ساختار گیم پلی خود بهره می بردند. البته می توان گفت که معما های موجود در Leo’s Fortune (خصوصاً موارد موجود در مراحل پایانی آن) کمی چالش برانگیز تر از معادل های مشابه در دو نسخه های اخیر سری ریمن جلوه می کنند. البته شروع بازی Leo’s Fortune (علاوه بر دارا بودن شباهت زیاد با مراحل آغازین سری ریمن) می تواند تا حدودی یاد آور عناوین خاطره انگیز و کلاسیک سری سونیک هم باشد. در آغاز بازی شما خود را در جنگلی سر سبز می یابید که باید با سرعت هر چه تمام تر در دل دار و درخت آن به حرکت در آمده و به جمع آوری سکه هایی بپردازید که می توان گفت جای حلقه های طلایی عناوین سونیک را گرفته اند. در واقع این سکه های طلا بخشی از دارایی جناب لئو هستند که همانند خرده نان های موجود در داستان هنسل و گرتل از کیسه ی فرد سارق بیرون ریخته و روی زمین پاشیده شده اند. سکه هایی که لئوی سبیلوی ما می تواند با جمع آوری آن ها به محل اختفای سارق دارایی خود پی برده و دزد نابکار را شناسایی کند. اما این سکه ها در ادامه سر از مکان های عجیب و غریبی در می آورند که رسیدن به آن ها به همین سادگی امکان پذیر نیست. برای این کار جناب لئو مجبور است از توانایی های ویژه ی خود بهره ببرد. همان گونه که پیش تر هم اشاره شد، او از دو قابلیت پرش و نشستن بهره می برد که استفاده از آن ها و تلفیق کردنشان در نقاط معین، کلید حل معما های موجود در این بازی محسوب می شود. به هنگام پرش شاهد این نکته هستیم که قهرمان سبیلوی ما همچون باد کنکی باد می شود و در واقع به کمک این قابلیت پر کاربرد لئو، شما می توانید چاله هایی که با فواصل قابل توجهی نسبت به یکدیگر زیر پای تان دهان باز کرده اند را به شکل بسیار بهتری پشت سر بگذارید. از سوی دیگر قابلیت نشستن لئو نیز اغلب اوقات در حل معما های بازی به کمک تان می آید. به عنوان مثال در برخی مراحل بازی با پریدن و سپس نشستن سریع بر روی اهرم های متحرک موجود در محیط می توانید گوی های فلزی تعبیه شده بر نوک اهرم ها را همچون توپ پین بال به حرکت در آورده و راه خود را رو به جلو باز کنید. به این ترتیب هر چه در طول مراحل این بازی جلو تر می روید با این نکته مواجه خواهید شد که موانع و معما های محیطی که پیش رویتان قرار دارند رفته رفته دشوار تر می شوند و از همین رو برای عبور از آن ها نیاز به دقت و سرعت عمل بیشتری خواهید داشت.

سبیل های خوش آب و رنگ

 به لحاظ دیداری می توان گفت که بازی Leo’s Fortune نیز همانند دو نسخه ی اخیر سری ریمن کاملاً رنگارنگ و خوش خط و خال جلوه می کند. جزییات پس زمینه در نوع خود بسیار پر و پیمان هستند و طراحی هنری منظره ها کاملاً هنرمندانه و چشمگیر جلوه می کند. جالب این جاست که در طول این بازی بر خلاف عناوین مشابه شما با دشمن خاصی مواجه نیستید و اغلب اوقات این موانع محیطی هستند که در طول مراحل این اثر دشمن شما محسوب می شوند. با این حال نوع طراحی دیداری این موانع و همچنین شخصیت اصلی این بازی با آن سبیل مردانه و پر ابهتی که نظیرش را این روز ها در دنیای واقعی کم تر می توانیم ببینیم (!) و علاوه بر آن فک و فامیل نزدیک لئو (که شکل و شمایلی نظیر او دارند و مضنونان اصلی دستبرد به مال و منال از دست رفته اش به شمار می روند) بسیار قابل قبول صورت گرفته است و در کل می توان بر چشم نواز بودن ساختار دیداری بازی از لحاظ هنری مهر تایید زد. با این حال در مقایسه با سری ریمن موسیقی بازی کمی کم جلوه تر می نماید. اگر چه هر کدام از مراحل این اثر موسیقی خاص و خوش ملودی منحصر به خود را دارا هستند و حتی می توان گفت که این موضوع در مرحله ای که روی سقف قطار در حال حرکت و در محیطی به سبک غرب وحشی و آثار وسترن سپری می شود به اوج زیبایی خود می رسد، اما در برخی مراحل بازی Leo’s Fortune شاهد غلبه ی مطلق سکوت بر نوا های موجود در پس زمینه هستیم و در کل می توان گفت که ترک های موسیقی مراحل این بازی (در قیاس با عناوین جدید ریمن) می توانستند اندکی تعاملی تر و قدرتمند تر به نظر برسد. در پایان باید گفت که بازی Leo’s Fortune اثری بسیار جذاب و سرگرم کننده در سبک پازل – پلتفرمر است که می تواند به مدت چندین ساعت شما را سرگرم کرده و اوقات خوشی را برایتان رقم بزند. اگر در میان آثار بزرگ و AAA این روز ها قصد اثری کاملاً متفاوت و منحصر به فرد را در دنیای بازی های کامپیوتری دارید، پیشنهاد می کنم که تجربه ی این بازی را به هیچ وجه از دست ندهید.