فراتر از سرعت برای جاسوسی!

سرعت در پرواز هموراه یکی از مهمترین بخش های هوانوردی بوده است.فناوری های بسیاری در این زمینه به خدمت گرفته شده است که بسیاری از آنها هیچگاه به تولید انبوه نرسیده است.نیاز به سرعت بسیار زیاد برای انجام سریع ماموریت ها،جا به جایی های طولانی،جاسوسی و اثبات فناوری بوده است.جنگیدن با هواپیما و فناوری های استفاده شده در آنها،به هیچ وجه کار آسانی نیست!

یکی از سریع ترین هواپیماهای جهان که انسان را به سرعت های فوق تصور رساند،هواپیمای مخوف Lockheed YF-12 است.هواپیمایی که برخی از اهداف تولید آن همچنان در هاله ای از ابهام قرار دارد. لاکهید ای-۱۲ (Lockheed A-12) یک هواپیمای شناسایی به سفارش سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا (سیا) توسط اسکانک ورکز لاکهید و بر اساس طرح کلارنس جانسون ساخته شده است. نام این هواپیما ای-۱۲ به دلیل دوازدهمین تلاش از یک سری طراحی با اشاره به برنامه ارچانگل، نام کد داخلی هواپیما، انتخاب شده و در طرح اُکس کارت سازمان سیا در برابر برنامه شرکت رقیب به نام (کانویر کینگ فیش) مربوط به سال ۱۹۵۹ به دلایل مختلف انتخاب شد. مشخصات ای-۱۲ تا حدودی بهتر از کینگ فیش بود و هزینه‌های پیش بینی شده به طور قابل توجهی کمتر بود. طراحی (کانویر) دارای سطح مقطع راداری کوچکتری بود به همین دلیل در ابتدا مورد توجه نمایندگان سازمان سیا قرار گرفت و کانویر قاطعانه پی گیر طرح خود بود. پیشرفت کانویر در برنامه هواپیمای بی-۵۸ هاسلر با تأخیر زیاد و افزایش بالای هزینه روبرو بود در حالی که لاکهید هواپیمای شناسایی یو-۲ را طبق زمان و بودجه تعیین شده بر اساس قرارداد، تولید کرده بود.

کانویر بی-۵۸ هاسلر (Convair B-58 Hustler) نخستین جت بمب‌افکن جهان بود که توانست به سرعت بالای ۲ ماخ دست یابد. این هواپیما توسط شرکت کانویر (اکنون جنرال داینامیکس) جهت ماموریت در نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا طراحی و توسعه یافت و در سال ۱۹۶۰ وارد خدمت گردید. بی-۵۸ دارای چهار موتور توربوجت جی-۷۹ است که هریک کششی معادل ۱۵۰۰۰ پوند در حالت پس سوز دارند. هاسلر می‌تواند مسافت ۷۰۰۰ کیلومتری را بدون سوخت‌گیری هوایی طی نماید. طول این هواپیما، حدود ۳۰ متر و فاصله دو سر بال‌ آن حدود ۱۷ متر می‌باشد. این هواپیما دارای سه خدمه در اتاقک‌های‌ جداگانه است که هر اتاقک به ترتیب از جلو به عقب متعلق به خلبان، افسر تسلیحات نظامی و مهندس پرواز است.

(تصویری از Convair B-58A در سال 1967)

علاوه بر این لاکهید دارای تجربه در زمینه هواپیمای شناسایی و مجری برنامه بلاک بود. ای-۱۲ از ۱۹۶۲ تا ۱۹۶۴ میلادی در حال تولید و از ۱۹۶۳ تا ۱۹۶۸ میلادی در حال سرویس دهی بود. گونه‌های دیگر این هواپیما، نمونه رهگیر وای اف-۱۲ نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا و دارای ۲ صندلی، نمونه (ام-۲۱درن) هواپیمای پرتاب شونده که با سیستم کنترل از راه دور هدایت و بوسیله یک هواپیما حمل و پس از رسیدن به ارتفاع مشخص از حمل کننده جدا شده، و در آخر نمونه مشهور اس آر-۷۱ بلاک بیرد که مختص عملیات شناسایی بود. اخرین ماموریت ای-۱۲ در ماه مه ۱۹۶۸ انجام شد و در ژوئن همان سال بازنشسته و پروژه این هواپیما نیز بکلی تعطیل شد. در طول فعالیت برنامه اُکس کارت، دولت ایالات متحده، سازمانها و مقامات رسما در این پروژه و خصوصاً برنامه هواپیمای شناسایی ای-۱۲ مشارکت داشتند.

هر چند در ابتدا یو-۲ها بر فراز اتحاد جماهیرشوروی و کوبا پروازهای موفقی انجام داد، ماموریت ای-۱۲ها نیز در همین راستا بود. پس از سقوط یک فروند یو-۲ بر فراز اتحاد جماهیرشوروی در سال ۱۹۶۰ میلادی، این نوع ماموریت جز در موارد ضروری، بسیار خطرناک تلقی شد و عبور از مرزهای هوائی بعلت وجود نظارت ماهواره‌ای دیگر لازم بنظر نمی‌رسید ضمن اینکه خدمه آموزش دیده برای پرواز بر فراز کوبا با یو-۲اس به تعداد کافی آماده ماموریت بودند. مدیر سازمان سیا تصمیم به استقرار برخی از هواپیماهای ای-۲اس به آسیا گرفت و در ۲۲ مه سال ۱۹۶۷میلادی اولین ای-۲ وارد پایگاه هوایی کادنا در اُکیناوا ژاپن شد. با ورود دو هواپیمای دیگر در ۲۴ و ۲۷ ماه مه، واحد تجسس هوایی در ۳۰ مه ۱۹۶۷ میلادی آماده ماموریت شد و در ۳۱ مه بهره‌برداری از واحد (سپر سیاه) آغاز شد. مل وُجوودیچ اولین ماموریت پروازی واحد (سپر سیاه)، بر فراز ویتنام شمالی را انجام داد و عکسبرداری از پایگاه موشک‌های سطح به هوا (SAM) را از ارتفاع ۲۴٬۰۰۰ متری و در سرعت ماخ ۳٫۱ با موفقیت به پایان رسانید. در ۱۹۶۷ میلادی هواپیماهای ای-۲اس، ۲۲ سورتی پرواز از پایگاه هوایی کادنا، در حمایت از جنگجویان جنگ ویتنام انجام دادند. سپس در سال ۱۹۶۸ میلادی، سپر سیاه ماموریت پروازی متعددی در ویتنام و همچین در کره شمالی در طول بحران پوئبلو انجام داد.سقوط یک فروند از این هواپیما در شوروی،تنش های این دو کشور را در جریان سنگ سرد نیز افزایش داد.هواپیمای Lockheed A-12 دارای بیشینه سرعت باورنکردنی 3661 کیلومتر در ساعت بود.وزن آن در حالت پر به 65200 کیلوگرم می رسید.حداکثر برد پروازی آن نیز در رنج 4800 کیلومتر بود.این آهن غول آسا را می توان دومین هواگرد سریع جهان دانست که به دست انسان تولید شده و به پرواز درآمد.