بررسی فنی چیپ ست Z68

اوركلاكينگ
همان‌طور كه گفته شد، يكي از ويژگي‌هاي برجسته چيپ‌ست Z68 اينتل اين است كه كاربر علاوه بر اين‌كه مي‌تواند از پردازنده‌گرافيكي مجتمع درون پردازنده استفاده كند، قادر است به اوركلاك پردازنده‌ نيز بپردازد. البته به اين نكته بايد توجه كرد كه پردازنده‌هاي Sandy Bridge كه قابليت Turbo در آن‌ها وجود ندارد، با اين چيپ‌ست و حتي P67 قابل اوركلاك نيستند. به‌طور كلي، تمامي پردازنده‌هاي سري Core i3 2xxx مانند Core i3 2100 قابليت اوركلاك ندارند .

اشاره: روش اوكلاكينگ با چيپ‌ست Z68 نيز مشابه P67 است و كاربر قادر به اوركلاك پردازنده‌گرافيكي مجتمع خواهدبود.

 
Quick Sync
نرم‌افزار Virtu شركت Lucid اجازه مي‌دهد، سيستم در حالي‌كه داراي كارت‌گرافيكي مستقل است از پردازنده‌گرافيكي تعبيه‌شده در پردازنده نيز استفاده كند. به عبارت ديگر، اين نرم‌افزار به كاربر اجازه مي‌دهد، علاوه بر قدرت پردازش كارت‌هاي گرافيكي مستقل، از ويژگي‌هاي منحصر به‌فرد پردازنده‌گرافيكي مجتمع در پردازنده‌هاي اينتل مانند Quick Sync و رمزگشايي ويدئويي لذت ببرند.

اگر قصد استفاده از كارت‌گرافيكي و پردازنده‌گرافيكي مجتمع درون پردازنده را داشته‌باشيد، مي‌توانيد به دو روش Virtu پيكربندي كنيد. روش اول، اتصال صفحه‌نمايش به خروجي گرافيكي پردازنده (وضعيت i-mode) و روش دوم، اتصال صفحه‌نمايش به خروجي كارت‌گرافيكي (وضعيت d-mode) است. در وضعيت اول، پردازنده‌گرافيكي مجتمع در پردازنده، تمامي وظايف مربوط به پردازش تصوير صفحه‌نمايش را برعهده مي‌گيرد. حال برخي از برنامه‌هاي كاربردي براي اجرا نيازمند پردازنده‌گرافيكي مستقل هستند. در چنين مواقعي، پردازنده‌گرافيكي مستقل وظيفه پردازش داده‌ها را برعهده مي‌گيرد اما از آنجا كه پردازنده‌گرافيكي درون پردازنده مستقل از صفحه‌نمايش است، داده‌ها بايد به حافظه پردازنده‌گرافيكي پردازنده منتقل شوند. در اين وضعيت، كارايي اندكي افت پيدا مي‌كند، به‌طوري كه در بيشتر مواقع، شاهد افت كارايي حدود ده درصد هستيم اما برخي مواقع نيز تفاوت كارايي چهل درصدي را نيز شاهديم. در اين وضعيت، هنگامي كه از كارت‌گرافيكي استفاده نمي‌شود، كارت‌گرافيكي در حالت بي‌كاري و پايين‌ترين وضعيت مصرف انرژي قرار مي‌گيرد، اگرچه به‌طور كامل خاموش نمي‌شود .

در وضعيت دوم، صفحه‌نمايش به‌طور مستقيم به پردازنده‌گرافيكي مستقل (كارت‌گرافيكي) متصل مي‌شود. از آنجا كه در اين وضعيت داده‌ها نبايد به حافظه گرافيكي پردازنده انتقال يابند، بنابراين كارايي بالاتري در كاربردهاي سه‌بعدي فراهم مي‌شود. اما در اين روش، توان بيشتري مصرف مي‌شود زيرا در روش اول در مواقع بي‌كاري و كاربردهاي غيرسه‌بعدي، كارت‌گرافيكي كه مصرف توان بالايي دارد (به خصوص كارت‌هاي گرافيكي حرفه‌اي) در وضعيت بي‌كاري قرار مي‌گيرد، در حالي‌كه در وضعيت دوم، پردازنده‌گرافيكي درون پردازنده كه مصرف توان بسيار اندكي دارد در وضعيت بي‌كاري قرار مي‌گيرد.
مزيت روش دوم اين است كه، در شرايطي كه كاربر مي‌تواند از قدرت پردازش گرافيكي يك كارت‌گرافيكي استفاده كند و حتي پيكربندي‌هاي SLI يا CrossFire را پياده‌سازي كند، از ويژگي Quick Sync گنجانده‌شده درون پردازنده‌گرافيكي پردازنده‌هاي اينتل نيز لذت ببرد.
همان‌طور كه اشاره شد، نرم‌افزار Lucid تعيين مي‌كند، فرمان‌ها به كدام يك از پردازنده‌‌هاي گرافيكي فرستاده شود. در وضعيت i-mode همه فرمان‌ها به‌طور پيش‌فرض به پردازنده‌گرافيكي گنجانده‌شده درون پردازنده و در وضعيت d-mode نيز همه فرمان‌ها به پردازنده‌گرافيكي مستقل ارسال مي‌شوند. اما اين يك قاعده كلي نيست و كاربر مي‌تواند از طريق برنامه Virtu براي برنامه‌هاي كاربردي خود استثنا قائل شود. در نرم‌افزار  Virtuبراي هر دو وضعيت ذكرشده، پروفايلي وجود دارد كه از طريق آن مي‌توان يك سري از برنامه‌ها را مستثني از اين قاعده كرد. به‌طور مثال، در وضعيت i-mode فهرستي از بازي‌ها و برنامه‌هاي كاربردي وجود دارد كه كاربر با انتخاب آن‌ها مي‌تواند به سيستم اجازه دهد، به جاي اجراي آن‌ها به وسيله پردازنده‌گرافيكي مجتمع درون پردازنده از پردازنده‌گرافيكي مستقل استفاده كنند. اين فهرست در وضعيت d-mode نيز وجود دارد، اگرچه خيلي مختصرتر و فقط شامل برنامه‌هاي كاربردي است كه از Quick Sync استفاده مي‌كنند.