بررسی فنی چیپ ست Z68

تست‌ها
در اين بخش، نخست به بررسي تفاوت كارايي حافظه در وضعيت‌هاي مختلف مي‌پردازيم و سپس كارايي چند هاردديسك، SSD و هاردديسك همراه با SSD (به‌عنوان Cache) را با يكديگر مقايسه مي‌كنيم. براي شروع تست اجازه دهيد، با بررسي زمان اجراي برنامه‌هاي كاربردي شروع كنيم.
براي بخش تست از يك مادربورد مبتني بر چيپ‌ست Z68، هاردديسك Seagate Barracuda با ظرفيت سه ترابايت و يك SSD اينتل SSD 311 با ظرفيت بيست گيگابايت استفاده شده‌است. در بخش اول تست، مدت زمان اجراي برنامه‌هاي كاربردي مختلف با و بدون SSD Cache اندازه‌گيري شده‌است. توجه كنيد، در اولين اجراي برنامه‌هاي كاربردي به هيچ‌عنوان سيستم سريع‌تر عمل نخواهدكرد زيرا با توجه به آنچه در بالا اشاره شد، SSD پس از اجراي دومين مرتبه برنامه‌ها روي كارايي سيستم تأثير مي‌گذارد.
در ادامه، به بررسي نتايج حاصل از اجراي چندين برنامه كاربردي در وضعيتي كه Cache SSD فعال و غيرفعال است، مي‌پردازيم.

همان‌طور كه در جدول بالا مشاهده مي‌كنيد، در وضعيت Maximize شاهد بيشترين افزايش كارايي هستيم. تفاوت كارايي بين وضعيت Maximize و Enhanced خيلي چشمگير نيست اما بين آن‌ها و وضعيتي كه SRT غيرفعال است، تفاوت كارايي چشمگيري وجود دارد.

با توجه به جدول، مدت زمان بوت سيستم نيز با SSD به مقدار قابل توجهي كاهش پيدا كرده‌است. حال به بررسي نتايج آزمايش چند هاردديسك مي‌پردازيم. براي اين بخش، دو نوع تست در نظر گرفته شده‌است. تست تحت بار كاري سنگين و بار كاري سبك.
در بار كاري سنگين، حدود 106 گيگابايت داده و در بار كاري سبك، حدود 4 گيگابايت داده روي هاردديسك‌ها نوشته و سپس خوانده مي‌شود. مراحل تست نيز به اين صورت است كه، يك‌بار هاردديسك‌ها بدون Cache و سپس با Cache و در دو وضعيت Enhanced و Maximize تست شده‌اند. از آنجا كه در بار كاري سنگين، حجم داده‌ها بيشتر از ظرفيت SSD است (همان‌طور كه گفته شد، در اين آزمايش از SSD 311 اينتل كه بيست گيگابايت ظرفيت دارد، استفاده شده‌است)، بنابراين تفاوت كارايي بين وضعيتي كه تست يك‌بار اجرا شود يا بيشتر وجود نخواهدداشت اما در تست بار كاري سبك به‌طور قطع شاهد تفاوت كارايي خواهيم‌بود.

بار كاري سنگين
براي اين تست از دو درايو استفاده شده‌است:

1. Hitachi 7200 RPM  1 TB

2. Western Digital VelociRaptor 600 GB

درايو يک ترابايتي هيتاچي ظرفيت بالايي دارد اما درايوي قديمي است، در حالي‌كه درايو ششصد گيگابايتي وسترن ديجيتال يك درايو حرفه‌‌اي و كاملاً جديد با سرعت چرخش ده هزار دور در دقيقه است. همان‌طور كه مشاهده مي‌كنيد، با يك درايو SSD بيست گيگابايتي به‌عنوان حافظه داخلي هاردديسك يک ترابايتي سه سال پيش هيتاچي، حدود 41 درصد نسبت به VelociRaptor وسترن ديجيتال بهتر عمل كرده‌است.
همان‌طور که در ابتداي مقاله اشاره كرديم، اينتل اظهار كرده، ظرفيت بيش از بيست گيگابايت براي Cache تأثير چنداني روي كارايي نخواهدگذاشت. براي بررسي اين ادعاي اينتل، در اين تست از يك درايو SSD شصت و چهار گيگابايتي  Crucial RealSSD C300 به‌عنوان Cache به جاي درايور بيست گيگابايتي SSD 311 استفاده شده‌است. تفاوت كارايي درايو يک ترابايتي هيتاچي هنگامي كه از SSD شصت و چهار گيگابايتي به‌عنوانCache  استفاده شده و هنگامي كه از SSD بيست گيگابايتي به‌عنوان Cache استفاده شده، بسيار اندك است .

بار كاري سبك
در بار كاري سنگين به اين دليل كه حجم داده‌ها بسيار بيشتر از ظرفيت Cache بود، هيچ‌گونه تفاوت كارايي بين اجراي يك مرتبه يا چند مرتبه داده‌ها وجود نداشت اما در بار كاري سبك، سناريو متفاوت بوده و كارايي Cache بين اجراي يك و چند مرتبه متفاوت است. همچنين در اين تست، يك هاردديسك معمولي مانند VelociRaptor با SSD، كارايي نزديك به يك درايو X25-M G2 كه يك SSD گران‌قيمت شركت اينتل است، ارائه كرده‌است. در حقيقت، هدف اينتل نيز اين است كه كاربران سطح متوسط با پرداخت هزينه ‌اندكي بتوانند به كارايي در حد يك درايو SSD براي سيستم خود برسند .

 
سخن پاياني
چيپ‌ست Z68 اولين چيپ‌ست اينتل است كه به كاربران اجازه مي‌دهد، در كنار خصوصيت گرافيكي از ويژگي‌هاي يك چيپ‌ست حرفه‌ا‌ي نيز بهره‌مند شوند. به عبارتي، Z68 تنها چيپ‌ست گرافيكي حرفه‌ا‌ي اينتل است زيرا تاكنون تمامي چيپ‌ست‌هاي اينتل كه داراي خصوصيت گرافيكي بودند، جزء چيپ‌ست‌هاي سطح متوسط يا ارزان‌قيمت به شمار مي‌رفتند. اين چيپ‌ست پاسخگوي نياز طيف وسيعي از كاربران كامپيوتر خواهدبود و به‌طور قطع با توجه به ويژگي SRT، مورد توجه بسياري قرار خواهد گرفت.
فناوري SRT ويژگي جالب توجهي است كه اكنون تنها توسط Z68 پشتيباني مي‌شود. اما اگر به جاي SRT، پيكربندي سيستم به صورتي باشد كه براي نصب سيستم‌عامل و برنامه‌هاي كاربردي از يك SSD با ظرفيت بيشتر (به‌طور مثال، هشتاد گيگابايت يا بيشتر) و براي ذخيره‌سازي مابقي داده از يك هاردديسك ظرفيت بالا (براي مثال، يک ترابايت يا بيشتر) استفاده شود، سيستم به‌طور قطع كارايي بالاتري نسبت به SRT ارائه خواهدكرد. اما بايد قبول كرد، پيكربندي سيستم به اين صورت به مديريت كاربر نياز دارد. به عبارتي، هر زمان كه كاربر قصد ذخيره‌سازي داده‌ا‌ي را داشته‌باشد، بايد از بين دو درايو ذخيره‌سازي يكي را انتخاب كند. اما با SRT به چنين مديريتي نياز نيست.
به هر حال، درايو‌هاي SSD ظرفيت بالا بسيار گران هستند و كاربران اندكي هستند كه توانايي خريد چنين درايوهايي را دارند. اين راه‌كار جديد اينتل موجب شده، كاربران با صرف هزينه اندكي بتوانند كارايي بسيار بالاتري (در برخي مواقع حتي به ميزان دو برابر) نسبت به سريع‌ترين هاردديسك‌ها به دست آورند. اين توضيح لازم است كه، اينتل قيمت درايو بيست گيگابايتي SSD 311 را حدود 110 دلار اعلام كرده‌است.
به‌طور حتم، تمامي چيپ‌ست‌هاي نسل بعدي اينتل از فناوري SRT پشتيباني خواهندكرد. هدف اصلي اين فناوري بيشتر كاربران سطح متوسط است. زيرا اين دسته از كاربران با پرداخت هزينه ‌اندكي مي‌توانند كارايي سيستم خود را به ميزان چشمگيري افزايش دهند.