همه‌چیز درباره ناو آبراهام لینکلن، نمادی از قدرت دریایی مدرن

ناو هواپیمابر یواس‌اس آبراهام لینکلن (USS Abraham Lincoln) یکی از شناخته‌شده‌ترین و قدرتمندترین کشتی‌های جنگی جهان به شمار می‌رود؛ شناوری عظیم که نه‌تنها به‌عنوان یک پایگاه هوایی متحرک عمل می‌کند، بلکه نقشی کلیدی در سیاست خارجی، بازدارندگی نظامی و مدیریت بحران‌های جهانی ایفا کرده است. این ناو پنجمین عضو از کلاس مشهور نیمیتز در نیروی دریایی ایالات متحده است و نام شانزدهمین رئیس‌جمهور آمریکا، آبراهام لینکلن، را بر خود دارد. ترکیب فناوری هسته‌ای، توان پروازی گسترده، سیستم‌های دفاعی پیشرفته و ظرفیت عملیاتی بالا، این ناو را به یکی از ستون‌های اصلی قدرت دریایی آمریکا در چند دهه اخیر تبدیل کرده است.

تاریخچه ساخت ناو آبراهام لینکلن

ساخت ناو هواپیمابر آبراهام لینکلن در اوایل دهه 1980 و در کارخانه کشتی‌سازی نیوپورت نیوز در ایالت ویرجینیا آغاز شد؛ مجموعه‌ای که یکی از مهم‌ترین مراکز ساخت ناوهای جنگی هسته‌ای در جهان به شمار می‌رود. تیر اصلی این کشتی در سال 1984 گذاشته شد، در سال 1988 به آب انداخته و نهایتاً در سال 1989 به‌طور رسمی به نیروی دریایی ایالات متحده تحویل داده شد. هزینه ساخت این ناو در زمان خود رقمی نجومی بود و با محاسبه ارزش پول در سال 2010، بیش از 4.7 میلیارد دلار برآورد شده است.

این ناو از همان ابتدای ورود به خدمت، به ناوگان‌های مختلف نیروی دریایی پیوست و در طول سال‌های بعد بارها بین پایگاه‌های مختلف، از جمله نورفولک در ویرجینیا و سن‌دیگو در کالیفرنیا، جابه‌جا شد. با گذشت زمان و افزایش نیاز به نوسازی، این کشتی تحت یک برنامه تعمیرات اساسی بزرگ قرار گرفت که نقطه عطفی در عمر عملیاتی آن محسوب می‌شود.

تعمیرات اساسی و نوسازی هسته‌ای (RCOH)

یکی از مهم‌ترین مراحل در عمر هر ناو هواپیمابر هسته‌ای، عملیات سوخت‌گیری و تعمیرات اساسی پیچیده یا RCOH است؛ فرآیندی که تنها یک‌بار در طول عمر 50 ساله ناو انجام می‌شود اما بخش بزرگی از توان عملیاتی آینده آن را تضمین می‌کند. ناو آبراهام لینکلن در سال 2013 وارد کارخانه کشتی‌سازی نیوپورت نیوز شد تا این فرایند را طی کند. این پروژه چند سال به طول انجامید و در ماه مه 2017 به پایان رسید.

در این بازسازی گسترده، نه‌تنها راکتورهای هسته‌ای سوخت‌گیری بهینه شدند، بلکه هزاران بخش داخلی، صدها مخزن، سیستم‌های الکتریکی و مکانیکی، عرشه پرواز، منجنیق‌ها (پرتابگر جنگنده)، سامانه‌های نظامی، تجهیزات ناوبری و حتی فضای داخلی کشتی نیز نوسازی شد. هزینه این پروژه میلیاردها دلار برآورد شد، اما نتیجه آن افزایش چند دهه‌ای عمر مفید ناو و ارتقای سطح تکنولوژی آن بود. پس از اتمام این فرایند، آبراهام لینکلن بار دیگر به عنوان یکی از پیشرفته‌ترین ناوهای کلاس نیمیتز فعال شد.

جایگاه در کلاس نیمیتز

کلاس نیمیتز مجموعه‌ای از ناوهای هواپیمابر هسته‌ای است که از دهه 1970 به بعد ساخته شدند و برای دهه‌ها، ستون اصلی نیروی دریایی آمریکا را تشکیل داده‌اند. این ناوها جایگزین نسل‌های قدیمی‌تر شدند و با طراحی مدرن‌تر، انبار سوخت بزرگ‌تر، ظرفیت هوایی بیشتر و سامانه‌های دفاعی پیشرفته‌تر وارد میدان شدند.

آبراهام لینکلن به عنوان پنجمین ناو کلاس نیمیتز شباهت‌های زیادی با ناوهای دیگر در این کلاس دارد، اما در طول سال‌ها با ارتقاهای فنی متعدد به‌روز شده است. این کلاس به دلیل استفاده از دو راکتور هسته‌ای A4W قادر است بدون نیاز به سوخت‌گیری مجدد برای بیش از دو دهه فعالیت کند و با سرعتی بیش از 30 گره دریایی حرکت نماید؛ ویژگی‌ای که آن را از بسیاری از ناوهای متکی به سوخت فسیلی متمایز می‌کند.

ابعاد، طراحی و ویژگی‌های فیزیکی ناو آبراهام لینکلن

ناو آبراهام لینکلن از نظر ابعاد، یک شهر شناور محسوب می‌شود. طول آن حدود 333 متر، عرض آن نزدیک به 77 متر و آبخور آن بیش از 12 متر است. وزن این ناو به حدود 97 هزار تن می‌رسد. عرشه پرواز آن مساحتی در حدود 4.5 هکتار دارد؛ فضایی وسیع که امکان برخاست و فرود همزمان چندین هواپیما را فراهم می‌کند.

طراحی عرشه به‌صورت زاویه‌دار انجام شده تا عملیات پروازی با ایمنی و کارایی بیشتری صورت گیرد. چهار آسانسور بزرگ هواپیما، جنگنده‌ها و بالگردها را از آشیانه‌های زیرین به سطح عرشه منتقل می‌کنند. همچنین چهار منجنیق بخار قدرتمند نیز هواپیماهای چند ده تنی را در عرض چند ثانیه به سرعت پرواز می‌رسانند. این سازوکار باعث می‌شود ناو عملاً به یک فرودگاه متحرک اقیانوسی تبدیل شود.

سامانه‌های راداری و الکترونیکی

یکی از نقاط قوت آبراهام لینکلن، مجموعه متنوع رادارها و سامانه‌های الکترونیکی آن است. این ناو به رادارهای جستجوی هوایی سه‌بعدی و دوبعدی، رادارهای کنترل ترافیک هوایی، سامانه‌های کمک فرود و تجهیزات هدایت موشکی مجهز است. این سیستم‌ها به ناو این امکان را می‌دهند تا تهدیدات هوایی و دریایی را از فواصل دور شناسایی و ردیابی کند، عملیات پروازی را با دقت مدیریت کرده و واکنش دفاعی سریع نشان دهد.

علاوه بر این، سامانه‌های جنگ الکترونیک و اقدامات متقابل مانند SLQ-32 و سامانه فریب‌دهنده اژدر Nixie برای مقابله با موشک‌ها و اژدرهای دشمن به کار گرفته شده‌اند. ترکیب این فناوری‌ها باعث شده آبراهام لینکلن در برابر تهدیدات مدرن از سطح ایمنی بالایی برخوردار باشد.

تسلیحات دفاعی

اگرچه نقش اصلی ناو هواپیمابر حمل هواپیماست، اما خود کشتی نیز به مجموعه‌ای از تسلیحات دفاعی مجهز است. از جمله این تسلیحات می‌توان به موشک‌های Mk 57 Mod3 Sea Sparrow برای مقابله با تهدیدات هوایی، سامانه موشکی RIM-116 Rolling Airframe Missile با برد کوتاه و سامانه دفاع نزدیک فالانکس (CIWS) اشاره کرد. این تجهیزات برای دفاع نقطه‌ای در برابر موشک‌ها، هواپیماها و تهدیدات سریع‌الحرکت طراحی شده‌اند.

توان هوایی و اسکادران‌ها

ناو آبراهام لینکلن قادر است بین 65 تا 90 فروند هواپیما و بالگرد را حمل کند. جنگنده‌های F/A-18 Super Hornet، هواپیماهای هشدار زودهنگام E-2 Hawkeye، هواپیماهای جنگ الکترونیک، هواپیماهای لجستیکی و بالگردهای Seahawk بخشی از ترکیب هوایی آن هستند. در سال‌های اخیر این ناو به یکی از نخستین ناوهایی تبدیل شد که قابلیت پشتیبانی از جنگنده نسل پنجم F-35C را نیز به دست آورد.

این توان هوایی امکان اجرای طیف وسیعی از مأموریت‌ها، از حملات دقیق تا گشت‌زنی دریایی و پشتیبانی لجستیکی را فراهم می‌کند. در عملیات‌های رزمی، این ناو هزاران سورتی پرواز ثبت کرده و میلیون‌ها پوند مهمات حمل و رهاسازی کرده است.

مأموریت‌های نظامی و تاریخی

آبراهام لینکلن در طول عمر خود در عملیات‌های متعددی شرکت داشته است؛ از جنگ خلیج فارس و عملیات‌های مرتبط با عراق و افغانستان گرفته تا مأموریت‌های بازدارندگی در اقیانوس آرام. یکی از رویدادهای تاریخی مرتبط با این ناو، سخنرانی مشهور رئیس‌جمهور آمریکا، جورج بوش در سال 2003 پس از آزادی عراق بود که بر عرشه همین کشتی انجام گرفت.

همچنین این ناو در دهه 1990 پس از فوران آتشفشان پیناتوبو مسیر خود را تغییر داد و در بزرگ‌ترین عملیات تخلیه صلح‌آمیز تاریخ نیروی دریایی شرکت کرد؛ عملیاتی که طی آن ده‌ها هزار نظامی و خانواده‌هایشان از فیلیپین منتقل شدند.

فراتر از نقش نظامی، آبراهام لینکلن بارها در عملیات‌های امدادی و بشردوستانه حضور داشته است. پس از زلزله و سونامی ویرانگر جنوب آسیا در سال 2004، این ناو در انتقال آب، تجهیزات پزشکی و پشتیبانی لجستیکی نقش مهمی ایفا کرد. توان تولید روزانه صدها هزار گالن آب شیرین و ظرفیت درمانی داخلی، آن را به یک مرکز امدادرسانی شناور تبدیل می‌کند.

به طور کلی ناو هواپیمابر آبراهام لینکلن و گروه ضربت آن، عملیات امنیتی دریایی را انجام می‌دهند، از خطوط کشتیرانی تجاری محافظت می‌کنند و با دزدی دریایی و تروریسم مقابله می‌کنند. ناوهای هواپیمابر همچنین قابلیت‌های حیاتی برای امدادرسانی در بلایا و کمک‌های بشردوستانه ارائه می‌دهند و اغلب به عنوان مراکز فرماندهی شناور در مناطق بحرانی عمل می‌کنند.

حقایق عملیاتی و پروازی ناو آبراهام لینکلن:

• هواپیماهای این ناو 597 سورتی پرواز جنگی در پشتیبانی از «عملیات آزادی پایدار» در افغانستان انجام داده‌اند.
• در پشتیبانی از «عملیات دیده‌بانی جنوبی» در عراق، 975 سورتی پرواز ثبت شده است.
• در جریان «عملیات آزادی عراق» نیز 1558 سورتی پرواز جنگی توسط بال هوایی ناو انجام شد.
• در مجموع این عملیات‌ها، نزدیک به 1.2 میلیون پوند مهمات توسط هواپیماهای ناو رها شده است.
• عملیات پروازی ناو در برخی مأموریت‌ها بیش از 15 ساعت متوالی ادامه داشته و این روند در 16 روز مختلف تکرار شده است.
• ناو آبراهام لینکلن عملاً یک فرودگاه شناور است و توانایی پرتاب حداکثر 4 هواپیما در هر دقیقه را دارد.
• بال هوایی مستقر بر این ناو در طول یک دوره استقرار، بیش از 16 هزار سورتی پرواز هواپیما و بالگرد انجام داده است.
• ناو دارای چهار آسانسور بزرگ هواپیما است که هرکدام تقریباً هم‌اندازه دو قطعه زمین شهری بوده و هواپیماها را از آشیانه‌های زیرین به عرشه منتقل می‌کنند.
• منجنیق‌های بخار ناو قادرند یک جت 37 تنی را در کمتر از 3 ثانیه از حالت سکون به سرعت حدود 180 مایل بر ساعت برسانند.
• هنگام فرود، هواپیماها توسط چهار سیم مهار فولادی که به سامانه‌های هیدرولیکی متصل‌اند، از سرعت حدود 150 مایل بر ساعت در فاصله‌ای کمتر از 400 فوت به توقف کامل می‌رسند.
• در ارتفاعی حدود هفت طبقه بالاتر از عرشه پرواز، مرکز کنترل عملیات پروازی قرار دارد؛ جایی که «رئیس پرواز» و تیمش تمامی نشست‌وبرخاست‌ها را زیر نظر دارند و هم‌زمان با مرکز فرماندهی کشتی در ارتباط هستند.
• سامانه‌های دفاعی نزدیک مانند فالانکس (CIWS) می‌توانند تهدیدات موشکی را در چند ثانیه هدف قرار دهند.
• این ناو یکی از نخستین ناوهای کلاس نیمیتز بود که قابلیت پشتیبانی از جنگنده نسل پنجم F-35C را به دست آورد.

زندگی درون ناو آبراهام لینکلن

زندگی در این ناو شبیه زندگی در یک شهر کوچک است. بیش از 5500 نفر خدمه و پرسنل هوایی در آن مستقر می‌شوند. این ناو دارای تمام امکانات رفاهی موجود در هر شهر آمریکایی با جمعیت مشابه است. امکاناتی نظیر بیمارستان، کتابخانه، آتش‌نشانی، فروشگاه، آرایشگاه، اداره پست، ایستگاه‌های رادیویی و تلویزیونی و سالن‌های ورزشی در آن وجود دارد. روزانه هزاران وعده غذا تهیه می‌شود، صدها کیلوگرم مواد غذایی مصرف می‌گردد و فعالیت‌های پشتیبانی بی‌وقفه ادامه دارد.

این ناو همچنین توسط دو نیروگاه هسته‌ای تغذیه می‌شود که نیروی تولید برق کافی برای تأمین برق 100000 خانه، غذا و مایحتاج برای 90 روز کار و قابلیت تقطیر بیش از 400000 گالن آب شیرین از دریا در هر روز را فراهم می‌کنند.

آماده نگه داشتن کشتی در هر زمان بسیار مهم است. این امر مستلزم تعمیرگاه‌هایی برای نگهداری ماشین‌آلات و هواپیماها، کارگاه‌های خیاطی سنگین برای تعمیر چتر نجات و سایر تجهیزات بقا و کارگاه‌های الکترونیکی برای فعال نگه داشتن تجهیزات ارتباطی، ناوبری و هوانوردی است.

وظایف مختلف خدمه عرشه پرواز با رنگ پیراهنی که می‌پوشند مشخص می‌شود. برای مثال، رنگ زرد برای افسران و مدیران هدایت هواپیما، بنفش برای متصدیان سوخت‌رسانی، سبز برای خدمه‌ی منجنیق و تجهیزات توقف، آبی برای جابه جایی و مهار تجهیزات و قرمز برای تیم‌های اتش‌نشانی، نجات و متصدیان مهمات است. عرشه پرواز 4.5 هکتاری ناو در زمان عملیات، یکی از پرترافیک‌ترین محیط‌های کاری نظامی جهان محسوب می‌شود و تمام فعالیت‌ها با هماهنگی دقیق تیم‌های تخصصی انجام می‌گیرد.

جایگاه کنونی و آینده ناو آبراهام لینکلن

با وجود ورود نسل جدید ناوهای کلاس جرالد فورد، ناوهای کلاس نیمیتز همچنان بخش مهمی از قدرت دریایی آمریکا را تشکیل می‌دهند. آبراهام لینکلن به‌عنوان یکی از قدیمی‌ترین ناوهای فعال این کلاس، پس از نوسازی گسترده همچنان توان رقابت با ناوهای مدرن را دارد و در مأموریت‌های اقیانوس آرام و خاورمیانه حضور پررنگی داشته است.