نگاهي به فناوري مجازي سازي

نحوه پياده‌سازی مجازی‌سازی

ماهيت سخت‌افزارهای به ظاهر قدرتمند امروزی بیشتر مبتنی بر مدل اوليه كامپيوترهای X86 است که با توجه به توان سخت‌افزاری آن‌ها، براي اجراي يك سيستم‌عامل و يك كاربرد نصب‌شده روی آن طراحی نشده‌اند، چراکه بيشتر توانايی‌های موجود در سخت‌افزارها استفاده نشده و بسياري از سيستم‌ها كاركرد بهينه‌ای ندارند. برای ايجاد زيربناي مجازی، نرم‌افزارهای مختلفی با قابلیت‌ها و قیمت‌های متفاوتی وجود دارد. نرم‌افزاری مانند VMware منابع سخت‌افزاري يك كامپيوتر مبتنی بر X86 شامل CPU، RAM ،Hard disk ،ODD و Network Controller را به منابع مجازی تبديل کرده و می‌توان در آن چندين ماشين مجازی ايجاد کرد که هر يک قابليت اجرای سيستم‌عامل و برنامه‌هاي كاربردی كاملاً  مستقلي را مانند يك كامپيوتر واقعی داشته باشند. بيشتر تكنيك‌های مجازی‌سازی از طريق افزودن يك لايه نرم‌افزاری بين سخت‌افزار كامپيوتر يا يك سيستم‌عامل ميزبان است.

هر ماشين دارای يك ناظر ماشين مجازی يا Hypervisor است كه منابع سخت‌افزاري را به صورت فعال و نامحسوس به سیستم‌عامل‌ها و نرم‌افزارهای مرتبط اختصاص مي‌دهد. در اين حالت، چندين سيستم‌عامل روي يك كامپيوتر فيزيكي واحد به درستی اجرا مي‌شوند و منابع را بين يكديگر تقسيم مي‌كنند. پياده‌سازی مجازی‌سازی در مراکز داده به آشنايی کامل با تکنيک‌های مربوطه و تقسيم درست منابع در زمان طراحی و همچنين نگه‌داری و نظارت درست بر خدمات مجازی‌سازی‌شده، نياز دارد و به شرطی درصد میزان نگه‌داری یا Maintenance را کاهش می‌دهد که از بنیان درست طراحی برخوردار باشد.

زیان ناشی از Virtualization

یکی از نگرانی‌های اصلی شرکت‌ها برای پیاده‌سازی Virtualization این است که به گفته خودشان در صورت بروز مشکل در یکی از سرورهای سرویس‌دهنده، تا مدتی فقط همان سرویس خاص از دسترس خارج می‌شود، ولی در صورت پیاده‌سازی Virtualization هنگام بروز مشکل سخت‌افزاری یا عدم سازگاری به اين دليل که تمامی سرویس‌ها توسط یک سیستم ارائه می‌شوند، تا زمان رفع ایراد، تمامی سرویس‌ها از دسترس خارج شده و کار شرکتي که با شبکه و سرویس‌های آن گره خورده است تا مدتی مختل می‌شود.

اما شرکت‌های تولیدکننده نرم‌افزارهای مجازی‌سازی برای حل اين قبیل مشکلات، راه‌حل‌هایی در نظر گرفته‌اند. به‌طور نمونه، شرکت VMWare برای برطرف کردن اين مشکل از روش‌های خاصی برای تهیه نسخه پشتیبان استفاده می‌کند که با استفاده از اين روش در ظرف کمتر از یک ساعت می‌توان بسیاری از سرویس‌ها و سیستم‌ها را دوباره به بهترین حالت قبلی برگرداند. همچنین اگر از حیث آماری به مصرف انرژی و منابع مصرفی دقت شود، در حالت قبل و بعد از پیاده‌سازی مجازی‌سازی، کاملاً واضح است که تا چه حد در مصرف انرژي صرفه‌جويی شده‌است.

قانون 80-20 (هشتاد-بیست)

این قانونی است که بسیاری از سرمایه‌گذاران به آن معتقدند و به آن عمل می‌کنند، این قانون داراي این مفهوم است که در صورت مصرف بيست درصد از منابع (شامل پول، دانش، توانایی، انرژی، منابع انسانی و…) موجود می‌توانید به بهره‌وری هشتاد درصدی برسید. به بیانی دیگر،  برای بهره‌وری هشتاد درصدی فقط کافیست بيست درصد از منابع خود را مصرف کنید. شاید کمی این قانون دور ذهن و غیرقابل باور باشد، ولی بسیاری از شرکت‌های موفق دنيا، هم‌اکنون با بهره‌گیری از این قانون، مقتدرانه فعالیت می‌کنند، بدون این‌که تمامی منابع خود را صرف بهره‌وری صد درصدی کنند. این قانون را یادآور شدیم تا با توجه به آن، این نتیجه‌گیری را برای پیاده‌سازی مجازی‌سازی داشته باشیم که می‌توان با مصرف بيست درصد از منابع سخت‌افزاری و انرژی مصرفی به بازدهی هشتاد درصدی با مجازی‌سازی سیستم‌ها به‌خصوص سرورها رسید.