آیا سیستم های حمل و نقل شهری بیش از حد برای ذهن انسان پیچیده هستند؟

بسیاری از ما احساس ایستادن در مقابل یک نقشه مترو در یک شهر عجیب را می دانیم ، گیج شدن توسط وب چند رنگ خیره شده در پشت ما و به ظاهر قادر نبودن به رسم یک مسیر از نقطه A به نقطه B. در حال حاضر، یک تیم از فیزیکدانان و ریاضیدانان تلاش کرده اند تا کمیت این سردرگمی را بیان کنند و مرزی را که در آن مسیریابی از طریق یک سیستم حمل و نقل شهری پیچیده  از حد مجاز شناختی ما فراتر است را پیدا کنند .

پس از تجزیه و تحلیل 15 مورد از بزرگترین شبکه های حمل و نقل شهری در جهان، محققان تخمین زدند که حد اطلاعات برای برنامه ریزی یک سفر در حدود 8 بیت است. علاوه بر این، شبیه به “تعداد دانبار”، که حد اندازه دایره دوستی یک فرد را تخمین می زند ، این حد شناختی برای حمل و نقل نشان می دهد که نقشه نباید از بیش از 250 نقطه اتصال بین نقاط داشته باشد تا به راحتی قابل خواندن باشد. همچنین محققان دریافتند که مسیریابی شبکه های حمل و نقل در شهرهای بزرگی مانند لندن می تواند به طور خطرناکی بیش از قدرت شناخت انسان باشد و بعدا  هنگامی که مبادلات بیشتر و یا حالت های دیگر حمل و نقل – مانند اتوبوس یا تراموا – به مجموعه اضافه شود، پیچیدگی شبکه به راحتی می تواند به بالاتر از آستانه 8 بیتی افزایش یابد. محققان این حقیقت  را با استفاده از شبکه های چند مدلی از شهر نیویورک، توکیو و پاریس نشان دادند.

میسون پورتر، استاد سیستم های پیچیده و غیر خطی در موسسه ریاضی در دانشگاه آکسفورد گفت: “ظرفیت شناختی انسان محدود است، و شبکه های حمل و نقل شهری به نقطه ای از رشد رسیده اند که به یک سطحی از پیچیدگی که فراتر از رشد قابلیت پردازش انسان برای مسیریابی اطرافش است نایل آمده اند. به طور خاص، جستجو برای یک مسیر ساده از آنجایی که حالت های مختلف حمل و نقل وارد شده اند ناکارآمد شده است.” پروفسور پورتر افزود: ” در این نقشه ها نقاط سردرگم کننده زیادی وجود دارد که مسیریابی را به یک بازی پیچیده برای ذهن انسان تبدیل می کنند. به عبارت ساده، نقشه ما در حال حاضر نیازمند تجدید و دوباره طراحی شدن در بسیاری از موارد است. اپلیکیشن های سفرالبته کمک میکنند اما نقشه خودش نیاز به طراحی مجدد دارد. ما امیدواریم که که مقاله ما افراد را به بررسی تجربی بیشتر در مورد محدودیت های شناختی که در ناوبری شهرها وجود دارد تشویق کنند.”