داستان از این قرار است که حدود یک سال پیش یکی از دانشجویان دوره پست-دکترا دانشگاه MIT به نام Nenad Miljkovic به همراه Evelyn Wang استادیار مهندسی شیمی این دانشگاه به این مساله پی بردند که با شکل گیری قطرات آب بر روی صفحات ابر-آب گریز و جدایش خود بخودی آنها از این صفحات، قطرات دارای بار الکتریکی می شوند. حال این محققین راهی یافته اند که بتوانند انرژی حاصل از این قطرات بار دار را استخراج کنند.
روش کار بدین صورت است که آرایه ای از صفحات فلزی آب گریز و آبدوست و به صورت یک در میان، با بار الکتریکی متفاوت و در مجاورت یکدیگر قرار می گیرند. در اثر جدایش و جابجایی خودبخودی قطرات آب حاصل از میعان بین این صفحات، انرژی الکتریکی بسیار اندکی تولید می شود. میزان این انرژی برابر 15 پیکو وات (میلیاردیم وات) است، اما به گفته Nenad Miljkovic می توان با بهبود عملکرد سیستم میزان انرژی تولیدی را به حداقل یک میکرو وات (میلیونیم وات) بر سانتی متر مربع رساند. یعنی اینکه سیستمی مکعب شکل و به ضلع 50 سانتی متر، قادر است توان مورد نیاز یک گوشی موبایل را ظرف مدت نصف روز (12 ساعت) تامین کند. این سیستم میتواند برای افرادی که به هر دلیل در مناطق دور افتاده هستند مفید و کارا باشد.
قسمت برجسته این سیستم پسیو (passive) بودن آن است به این معنی که نیاز به هیچ گونه نیروی محرکه خارجی برای شروع و یا ادامه فعالیت خود ندارد. با این وصف و بدون هیچ پیش نیازی جز حضور در محیط مرطوب، می توان جریان الکتریکی تولید کرد.
توسط 
توسط 
دیدگاهتان را بنویسید