یادگارهایی برای باقی ماندن: با نانوفورم هایی از جنس یاقوت کبود آشنا شوید

حتما برای شما هم پیش آمده که فیلمی از یک جشن خانوادگی یا تصاویری از یک مهمانی خاص را روی CD، DVD و یا حافظه های فلش ذخیره کرده اید تا در سال های دور در آینده، با دیدن مجدد آن صحنه ها خاطرات قدیمیتان را تازه کنید، اما بعد از گذشت چند سال (و اگر در شهرهایی با رطوبت بالا زندگی می کنید، چند ماه) از این کار، می بینید که وسیله ذخیره سازیتان نابود شده و دیگر ممکن نیست اطلاعاتی از روی آن خوانده شود. در حالت کلی CD ها، فلش درایو ها و هارد درایو های اکسترنال در بهترین شرایط و در صورتی که هیچ اتفاق بدی – از خش افتادن و ضربه خوردن گرفته تا شوک الکتریکی و خیس شدن – برایشان رخ ندهد، طول عمری در حدود 30 سال دارند. اما اگر بخواهید برای نسل های آینده یادگاری بگذارید چطور؟ مثلا صد سال یا هزار سال بعد. چطور می توان اطلاعات را برای چنین مدتی نگهداری کرد؟ جوابی که یک شرکت فرانسوی به این سوال می دهد، حک کردن داده ها بر روی یاقوت کبود با استفاده از لیزرهای پر قدرت است. این شرکت که توسط دو کارآفرین به نام های آلن ری و فراید بن ذکور پایه گذاری شده، توانسته است با استفاده از چنین تکنیکی یک دستگاه ذخیره سازی بی نظیر به نام نانوفورم بسازد.

نانوفورم ها در اصل ارتباطی تکنولوژیک بین لوح های سنگی و اسلایدهای میکروفیلم به حساب می آیند و به جای حکاکی شکل های عجیب و غریب روی تخته سنگ ها، ری و بن ذکور از یک فرایند لیزرکاری دقیق برای نوشتن اطلاعات بر روی دیسکی از یاقوت تولید شده در آزمایشگاه، که از لحاظ سختی دومین ماده شناخته شده توسط بشر است، استفاده کرده اند. به کمک این روش، آنها توانسته اند شکل هایی با جزئیاتی بسیار دقیق بر روی یاقوت کبود حک کنند، تا آنجا که برای خواندنشان درست مثل میکروفیلم ها به لنز و ذره بین نیاز است. برای این که تصور دقیقی از این کار داشته باشید، باید خدمتان عرض کنیم که این دو نفر توانسته اند متن کامل کتاب جنگ و صلح را روی یک دیسک 4 اینچی حکاکی کنند و البته تمام این متن تنها یک چهارم از سطح دیسک مورد نظر را پوشانده است. به علاوه، این تکنیک تنها محدود به متن نیست و با استفاده از لیزر می توان هر شکل دلخواهی را روی سنگ حک کرد. البته با این شرط که تصاویر سیاه و سفید باشند. در ادامه نمونه ای از کارهای این شرکت را مشاهده می کنید.