آشنایی با G.fast و مزایای آن (راهکاری برای دست یابی به سرعت اینترنت بیشتر)

بحث اینترنت، آن هم برای ما کاربران ایرانی داستانی طولانی و خسته کننده ولی در عین حال مهم و اساسی است و هر کسی که کاربر پر و پا قرص اینترنت باشد یا کسب و کار و زندگی اش با اینترنت بچرخد، همیشه در جریان اخبار مربوط به آن قرار می گیرد. البته بگذریم که اخبار آن را نشنویم برای سلامت اعصاب و روانمان بهتر است زیرا همه دوستان به خوبی میدانند که با چه سرعتی در حال پیمودن قله های ترقی و پیشرفت در این زمینه هستیم!!! . بگذریم. چندی پیش “مؤسسه مهندسان برق و الکترونیک” که به IEEE معروف هست، استاندارند جدیدی برای نوع جدیدی از ارتباطات کابلی با عنوان G.fast وضع کردند. یکی از راه های انتقال دیتا که از قدیمی ترین و مرسوم ترین آنها نیز می باشد و اکثر دوستان به خوبی با آن آشنا هستند، فناوری DSL است که نوع پیشرفته تر آن با نام ADSL بین ما شناخته می شود.

فناوری ADSL در طی سال های 1998 تا کنون پیشرفت های خوبی داشته است و اگر چه دیگر فناوری فیبر نوری آن را به کناری رانده است اما در اکثر کشور ها ، سیم های مسی تلفن از قدمت بیشتری برخوردارند و در تمام خانه ها حضور دارند. در کشور های پیشرفته ( همان جهان اول) برای خانه هایی که ساخته می شوند، اتصالات فیبر نوری در نظر گرفته می شود اما بیشتر خانه ها از همان سیم های مسی استفاده می کنند به همین علت آوردن فیبر به داخل خانه ها با مشکلاتی همراه است و بعضا هزینه زیادی هم دارد، از طرف دیگر تکنولوژی ADSL تقریبا از میان برداشته شده و استفاده از آن راه حل مناسبی به نظر نمی آید. آخرین نسل این تکنولوژی که مربوط به سال 2008 میلادی است استاندارد G.992.5 Annex M است که مربوط به نسل ADSL2 Plus است، همانی که اگر یادتان باشد ، در سال های گذشته به محض ورودش به ایران ، شرکت های اینترنتی بازار را حسابی گرم کردند و گوشه گوشه نام ADSL2 Plus به چشممان می خورد، حال آنچه در رابطه با این تکنولوژی نسل آخر منقرض کنونی! مشخص است حداکثر پهنای باند دریافت 24 مگابیت بر ثانیه و آپلود 3.3 مگابیت بر ثانیه است. اصطلاح “حداکثر” بدین معنی است که در بهترین شرایط ممکن، “ممکن” است این سرعت رکورد زده شود و دشمن این بهترین شرایط که همگی دوستان با آن آشنا هستند، چیزی نیست جز عوامل محیطی که سردسته آنها عبارت منفور “نویز” می باشد. به عنوان رفع خستگی لطف کنید به لینک یه سر بزنید و در گفتگو شرکت کنید. بحث همیشگی داغ شرکت های اینترنتی مطرحه!. منتظرتون هستیم. آن چیزی که ما به عنوان “نویز” می شنویم و می شناسیم ، بخش مهمی از آن چیزی است که بر کیفیت یک خط مسی تأثیر می گذارد و باعث می شود سرعت دریافتی افت کند. همانطور که می دانید، جریان های الکتریکی داخل یک سیم ، در اطراف آن ایجاد میدان مغناطیسی می کنند و وقتی دو سیم دارای این شرایط در کنار یکدیگر قرار بگیرند ، میدان مغناطیسی آنها بر یکدیگر تأثیر می گذارد و این موضوع وقتی به سیم های خط تلفن می رسد باعث ایجاد افت کیفیت در آنها و همان نویز می شود که در شرایط بد حتی با گوشی تلفن هم میتوانیم آن را احساس کنیم. به همین توصیه میشود که این سیم ها بیشترین فاصله ممکن را با یکدیگر و به خصوص سیم های برق که میدان مغناطیسی آنها قوی تر است ، داشته باشند. در ساختمان هایی که این موضوع رعایت نمی شود، کیفیت خط تلفن به شدت افت می کند و زمانی که پای ADSL به میان می آید، خواهید شنید که خط شما تا فلان سرعت بیشتر کشش ندارد، و “نویز” دارد و اکثرا پیشنهاد می کنند که کیفیت را از “سر خط” یعنی اولین جای ورود به ساختمان تست کنید تا مشخص شود که مشکل از سیم کشی ساختمان است یا خیر. همگی اینها مشکلاتی هستند که کاربران ADSL با شرکت های خود سر آن دعوا دارند و در بسیاری از اوقات نیز معلوم نیست حق با کیست و بعضی شرکت ها “نویز” را به اهرم قدرت خود تبدیل می کنند و تمام مشکلات را به گردن آن می اندازند با اینکه ظاهرا خط مشتری هیچ مشکلی ندارد. اما بعضی اوقات نیز کیفیت سیم کشی به خارج از ساختمان راه پیدا می کند که مخابرات محل را باید مقصر دانست و در نظر داشته باشید که هزینه سیم کشی ساختمان تا مرکز مخابراتی چیزی نیست که یک فرد از عهده آن بر بیاید. از دیگر عوامل محیطی تاثیر گذارنده بر سیم های مسی، فاصله است. هر چه مقدار فاصله مرکز سرویس دهی و مشترک بیشتر باشد، سرعت دریافتی افت خواهد کرد و ممکن است بسته های دیتا از دست بروند که از آن با عنوان Packet loss یاد می شود و به صورت کلی کیفیت کاهش می یابد. تمامی مشکلاتی که در رابطه با ADSL مطرح شد، با جایگزینی فیبر های نوری از بین رفتند. فیبر های نوری نه تنها سیم فلزی نیستند و جریان الکتریکی ندارند بلکه عوامل محیطی تأثیر کمتری بر کیفیت آنها می گذارد. در فیبر های نوری ، برای انتقال اطلاعات از نور لیزر استفاده می شود که باعث می شود انتقال اطلاعات با سرعت نور انجام بگیرد که همین موضوع باعث می شود گیمر های عزیز بتوانند به آن سوی دنیا متصل شده و بازی آنلاین انجام دهند. علاوه بر این موضوع، ظرفیت انتقال اطلاعت در فیبر های نوری نیز چندین برابر سیم های مسی است و هر روز اخباری در رابطه با رکورد شکنی سرعت فیبر های نوری می شنویم. اگر به یاد داشته باشید، در سال های گذشته ، اگر ارتباطی تلفنی با خارج از کشور برقرار می کردیم، حس بیسیم زدن به مان دست می داد، تاخیر در ارسال صدا کاملا مشهود بود اما اکنون با ارتباطات فیبر نوری این تاخیر های چندین ثانیه ایی که چندان زیاد به نظر هم نمی آمدند، به میلی ثانیه ها کاهش یافته اند. همانطور که ذکر شد، در کشور های توسعه یافته و پیشرفته ، فیبر های نوری مانند سیم های تلفن تا داخل خانه کشیده می شوند که اینکار هزینه های زیادی دارد و با توجه به اینکه یک فیبر نوری میتواند تمام سرویس های دیتا یک خانه اعم از تلفن، اینترنت و تلوزیون را فراهم کند، سیم های تلفن بی مصرف می شوند اما در بعضی مواقع می توان از ترکیب این تکنولوژی های قدیم و جدید کمک گرفت. فیبر های نوری روش های اتصال مختلفی دارند که از آن با عنوان FTTx نام می برند که بنا به مورد ، عبارت x تغییر می کند. به عنوان مثال FTTH که همان اتصال فیبر نوری به صورت مستقیم به خانه ها است ، مخفف عبارت Fiber To The Home است. تصویر زیر گویای چند نمونه از این اتصال های فیبر نوری می باشد.

همانطور که در تصویر مشاهده می کنید، در بیشتر موارد فیبر های نوری با سیم های مسی ترکیب می شوند و اینجاست که استاندارد جدید G.fast وارد کار می شود. بر طبق این روش جدید، میتوان با استفاده از سیم های مسی به سرعت هایی بسیار بالا تا سقف 1 گیگابیت بر ثانیه دست یافت. همانطور که ذکر شد، فاصله یکی از موارد تأثیر گذار بر سیم های مسی است و این سرعت تنها در فاصله هایی کمتر از 100 متر با مرکز قابل دسترسی است. در اینجا فیبر های نوری به کمک می آیند و این فاصله کوتاه را ممکن می کنند، بدین صورت که فیبر های نوری تا یک نقطه تبدیل وظیفه انتقال اطلاعات را انجام می دهند و از آن نقطه تا کاربر نهایی این وظیفه بر عهده سیم های مسی قرار می گیرد. بدین صورت می توان از سیم کشی های مسی موجود در خانه های استفاده کرد و همچنین سد سرعت و کیفیت پایین آنها را نیز شکست. جدول زیر نشان دهنده سرعت انتقال دیتا استاندارد G.fast در رابطه با فاصله است که نشان می دهند این روش بدون وجود فیبر های نوری قابل استفاده نخواهد بود. (مگر آنکه در مرکز مخابراتی زندگی کنید !)