نکاتی تازه از بازی Doom که طی همایش QuakeCon به آن اشاره شد

سری Doom بی شک یکی از عناوین پیش رو در سبک شوتر اول شخص محسوب می شود و قطعاً در زمره ی آن دسته از آثاری قرار می گیرد که می توان لقب ژانر ساز را برایشان در نظر گرفت. پس از سال ها انتظار علاقمندان این سری بالاخره می توانند شاهد انتشار نسخه ی جدید این سری در سال آینده باشند و قطعاً کنجکاوی برای سر در آوردن از ساز و کار بازی از هم اکنون نیز وجود دارد. در جهت رفع این کنجکاوی ها، سازندگان Doom هر از گاه نکات تازه ای از اثر در دست ساختشان را رو می کنند و این بار نوبت به همایش سالانه ی QuakeCon رسیده تا از خلال آن ما بتوانیم با نکات تازه ای در رابطه با این اثر آشنا شویم.

نخستین جنبه ای که سازندگان نسخه ی جدید Doom یعنی اعضای id Software در همایش امسال به آن اشاره کردند، نکاتی در مورد تمرکز سازندگان این اثر بر روی سرعت گیم پلی و همچنین نحوه ی کنترل در بازی Doom بود. آن ها فاش ساختند که حین طراحی بازی، تمرکز ویژه ای را بر روی بخش کنترل اعمال داشته اند تا گیمرها بتوانند در طول این اثر شاهد کنترل روان و سیال شخصیت اصلی بازی باشند. کنترل روانی که پیوندی ناگسستنی با سرعت گیم پلی و همچنین سرعت شخصیت اصلی بازی خواهد داشت. در این میان کارگردان هنری این بازی یعنی آقای Hugo Martin موارد فوق را در قالب عبارت جالبی خلاصه کرده است: “ما قصد داشتیم کاری کنیم تا گیمرها احساس کنند یک بروس لی شات گان به دست هستند که بر روی اسکیت بورد خود سوار شده است!”. بنابراین کنترل سریع و روان بازی نخستین پارامتری بوده که سازندگان این اثر به آن توجه داشته اند. در این میان یکی دیگر از اعضای ارشد استودیو id Software یعنی آقای Robert Duffy معتقد است که پروژه ی ساخت بازی Doom بلافاصله پس از بازی Rage آغاز شد و به همین دلیل قصد اصلی آن ها این بوده که در عین حفظ کردن استخوان بندی حرکت و نحوه ی کنترل شخصیت اصلی در بازی Rage ، این موارد را در بازی Doom دو برابر سریع تر و روان تر نمایند (از حق نگذریم بازی Rage علیرغم برخی ضعف های خود از کنترلی بسیار عالی بهره می برد و در واقع اعضای id Software در طراحی بی نقص نحوه ی کنترل شخصیت اصلی در ساختار بازی های خود استاد هستند).

نکته ی جالب دیگری که سازندگان بازی به آن اشاره کردند این بود که تمام مکانیزم های موجود در Doom بر اساس سرعت بازی شکل گرفته اند. به این ترتیب که در طی مراحل طراحی این اثر، تمامی المان هایی که می توانستند سرعت گیمر را در طول بازی کاهش دهند، از ساختار بازی کنار گذاشته شدند. به عنوان مثال یکی از المان هایی که این روز ها استفاده از آن در عناوین شوتر بسیار باب شده سیستم ترمیم سلامتی خودکار شخصیت اصلی است. مکانیزمی که به شما اجازه می دهد پس از اصابت چندین گلوله به بدن شخصیت اصلی تان، در یک جان پناه از تیرس گلوله ها دور بمانید تا سلامت خود را بازیابید. اما سازندگان Doom به علت امکان کند شدن روند بازی، این ویژگی را از گیم پلی این اثر کنار گذاشتند تا نحوه ی ترمیم سلامت در بازی Doom نیز به سبک و سیاق عناوین شوتر کلاسیک، مبتنی بر یافتن بسته های سلامتی باشد. این گونه دیگر شما وقتی در شرف مرگ هستید به گوشه ای نمی خزید تا سلامتی تان به شکل خود کار بازیابی شود؛ بلکه با حفظ سرعت و هیجان گیم پلی، بی درنگ به دنبال یافتن بسته های سلامتی می روید تا جان خود را نجات دهید. در این میان سازندگان Doom سعی کرده اند با جای دادن مکانیزم های نوینی در ساختار بازی نظیر نبردهای تن به تن و کشتن دشمنان از طریق انجام فینیشرهای خونین بر روی آن ها، بحث سرعت گیم پلی را به مبحث لوتینگ (جمع آوری ساز و برگ) پیوند دهند. به این ترتیب که شما با از میان برداشتن دشمنانتان توسط حرکات ویژه می توانید بخشی از سلامت خود را بازیابید و از سوی دیگر با از میان برداشتن حریفان به روش مذکور، قادر خواهید بود ذخیره ی مهمات خود را نیز پر نمایید. نکته ی جالبی که در این میان وجود دارد، توجه ویژه ی سازندگان بازی به طراحی فینیشرهای خونین موجود در بازی است. هر چه باشد فعال سازی فینیشرها با به نمایش در آمدن تعدادی انیمیشن همراه است که این انیمیشن ها خود می توانند در صورت طولانی بودن بیش از حد، روند سریع بازی را مختل کنند. تهیه کننده ی اجرایی بازی یعنی Marty Stratton معتقد است که سرعت یکی از جنبه های مهم موجود در بازی به شمار می رود و گیمر دوست ندارد که این سرعت و هیجان به هیچ بهانه ای خدشه دار شود. بنابر این ما در طراحی فینیشرها به این نتیجه رسیدیم که اگر فاصله ی شروع تا پایان یک فینیشر چیزی مابین 600 تا 700 میلی ثانیه به طول بیانجامد، چیزی از سرعت بازی کاسته نخواهد شد و به همین دلیل ما در طراحی تمام کننده های خونین Doom روی همین اصل پیش رفتیم. بنابراین می توان از این گفته ها نتیجه گرفت که همان سرعت و هیجان عناوین کلاسیک سری را در بازی جدید Doom نیز می توانیم تجربه کنیم. منتها به شکلی روان تر، سیال تر و با شکل و شمایلی جدید و امروزی.

سوای این امر، نکته ی دیگری که در همایش امسال به آن اشاره شد، شفاف سازی های مربوط به بخش Co-Op بازی Doom بود. هر چه باشد در طی نسل هفتم بازی های کامپیوتری، شاهد محبوبیت روز افزون این بخش در میان گیمرها بودیم و در این میان سازندگان مختلف حین تولید آثار خود، توجه ویژه ای را بر روی این بخش از آثارشان مبذول داشته اند. با این حال Marty Stratton در همایش امسال به این نکته اشاره داشت که بازی Doom در کمپین اصلی خود از بخش Co-Op (چه به صورت آنلاین و چه آفلاین) بهره نمی برد و کمپین اصلی بازی صرفاً به شکل تک نفره دنبال خواهد شد. اما بنا بر ادعای او، گیمرها برای تجربه ی قابلیت Co-Op در طول این اثر می توانند به بخش SnapMap بازی مراجعه کنند. بخش مذکور (همان گونه که در مطالب قبلی مان هم به آن اشاره کرده بودیم) در واقع نوعی قابلیت ساخت ماد برای بازی Doom به شمار می رود و علاقمندان این اثر می توانند با مراجعه به این بخش، به ساخت مراحل مورد علاقه ی خود بپردازند و آن ها را با دیگران نیز به اشتراک بگذارند. به گفته ی آقای استرتون، علاقمندان تجربه ی بخش Co-Op بازی می توانند تعدادی مرحله را بنا بر سلیقه ی خود طراحی کنند و آن ها را همانند مراحل مختلف یک کمپین داستانی، کنار هم بچینند تا پس از متصل کردن آن ها به یکدیگر، این کمپین را به صورت همکاری تیمی به همراه دوستانشان بازی کنند. البته آقای استرتون به این نکته نیز اشاره کرده که شاید تا زمان انتشار بازی، آن ها بهبود هایی را در بخش طراحی مراحل دلخواه و نحوه ی اتصال آن ها به یکدیگر اعمال کنند تا کمپین های طراحی شده توسط گیمرها نیز همچون کمپین اصلی و داستانی بازی، از جذابیتی مضاعف برخوردار شود. گفتنی است که بازی Doom در بهار سال 20016 برای سه پلتفرم PC ، PS4 و XboxOne عرضه خواهد شد.