55 سال پیش در چنین روزی اولین قدم های انسانی به دنیایی عجیب و ناشناخته برداشته …
یوری الکسییویچ گاگارین (زاده ۹ مارس ۱۹۳۴ – درگذشته ۲۷ مارس ۱۹۶۸) فضانورد روسی و نخستین فضانورد جهان بود. یوری گاگارین در روز ۱۲ آوریل ۱۹۶۱ میلادی توسط فضاپیمای وُستوک-۱ به فضا رفت و به مدت ۱۰۸ دقیقه مدار زمین را یک دور بطور کامل پیمود. عصر سفرهای فضایی انسان با این پرواز آغاز گشت. یوری گاگارین پس از پرواز تاریخی خود به سمت ریاست مرکز آموزش فضانوردان در شهرک ستارهها انتخاب شد. در همین حال و در کنار شغل حرفهای خود، با بازدید و سخنرانی در شهرها و کشورهای گوناگون، نقش عمدهای در افزایش آگاهی عمومی در مورد سفرهای فضایی ایفا نمود. هشت سال پس از سفر فضاییاش، یوری گاگارین در یک سانحه هوایی کشته شد. گاگارین به خاطر سفر فضایی تاریخی خود تبدیل به ستارهای جهانی شد و نشانها و عنوانهای افتخار بیشماری از سراسر جهان دریافت کرد. شب ۱۲ آوریل هر سال به عنوان «شب یوری» گرامی داشته میشود و جشنها و گردهماییهایی در سراسر جهان به یاد نخستین فضانورد جهان برپا میگردد.
پس از فارغالتحصیلی در هنرستان و در ۱۹۵۵، یوری گاگارین به دانشکده نیروی هوایی اورنبورگ رفت تا پرواز با هواپیماهای نظامی را فراگیرد. مدت کوتاهی پس از پرتاب اسپوتنیک-۱ (اولین ماهواره جهان)، او در سال ۱۹۵۷ پس از دریافت مدرک خلبانی هواپیمای میگ-۱۵ با امتیازات بالا از آنجا فارغالتحصیل شد.در همان دانشکده بود که با همسر آیندهاش «والنتینا گُریاچوا» آشنا شد، و دو سال پس از فارغالتحصیلی، یوری و والنتینا در ۱۹۵۷ میلادی باهم پیوند زناشویی بستند. یوری گاگارین جوان با ۱۵۷ سانتیمتر قد، مرد کوچکاندامی بود؛ نکتهای که بعدها در انتخاب او به عنوان کیهاننورد تأثیر داشت.
یوری گاگارین در سال ۱۹۵۹ پس از ازدواجش، درخواست کتبی نامزدی خود را برای فضانوردی به سازمان فضایی شوروی تسلیم کرد. یک هفته بعد از او دعوت شد تا برای آزمایشهای مقدماتی پزشکی به بیمارستان نیروی هوایی در مسکو برود. سال ۱۹۶۰، سازمان فضایی شوروی، پس از مرحله اول گزینش، ۲۰ نفر از جمله گاگارین را برای پست فضانوردی برگزید. یکی از دغدغههای دولتمردان و مسئولین سازمان فضایی شوروی، انتخاب تاریخی مناسب برای نخستین سفر فضایی بود. بر اساس اطلاعات کسب شده، مقامات شوروی گمان برده بودند که برنامه اولین سفر فضایی آمریکا در روز ۲۰ آوریل ۱۹۶۱ اجرا میشود. آنان مصمم بودند فضانورد خود را قبل از آن تاریخ به فضا بفرستند. در عمل، اولین فضانورد آمریکایی تا یک ماه بعد از آن تاریخ پرواز نکرد. تا روزهای پیش از پرواز، هر شش عضو منتخب در گروه مورد آزمایشهای دشواری قرار گرفتند تا استقامت جسمی و روانی آنها محرز شود. روز ۱۷ مارس سال ۱۹۶۱ فضانوردان منتخب، تیم بزرگ پشتیبانی و گروهی از مقامات رسمی وارد پایگاه فضایی بایکونور شدند.
روز ۸ آوریل یعنی تنها چند روز پیش از پرواز فضایی، یوری گاگارین به عنوان نامزد اصلی پرواز گزینش شد. گرمان تیتوف به عنوان فضانورد ذخیره تعیین شد تا در صورت بروز هرگونه مشکلی برای گاگارین، بتواند بجای او پرواز کند. در مورد دلایل انتخاب گاگارین حدس و گمانهای گوناگونی وجود دارد؛ برخی معتقدند که پیشینه کارگری خانواده او، نام خانوادگی و یا حتی محل تولد او باعث شدهبود که حزب کمونیست شوروی او را به گرمان تیتوف ترجیح دهد. شکی نیست که شخصیت گرم و اجتماعی و رسانهپسند او از دلایل مهم گزینشش بودهاست. در این میان خبرگزاری تاس، خبرگزاری رسمی دولت شوروی، سه بیانیهٔ گوناگون برای نخستین پرواز فضایی تهیه کرد. بیانیه نخست، اعلام خبر موفقیت پرواز نخستین فضانورد جهان بود. بیانیه دوم در صورتی مخابره میشد که فضانورد برخلاف برنامهٔ پیشین در خاک کشوری غیر از شوروی یا در اقیانوس فرود بیاید، و شامل درخواست کمک بینالمللی برای یافتن او بود. بیانیه سوم برای بدترین حالت یعنی از دست رفتن فضانورد تهیه شده بود. خوشبختانه بیانیههای دوم و سوم هیچگاه بکار نیامد. یوری گاگارین در ساعت شش و هفت دقیقه صبح روز چهارشنبه ۱۲ آوریل ۱۹۶۱ به وقت مسکو، از پایگاه فضایی بایکونور با فضاپیمای وستوک-۱ (نام و شماره سریال: Vostok 3KA-2) و با رمز پرواز «درخت سرو» به عنوان نخستین فضانورد جهان به مدار زمین پرواز کرد. متخصصان در مرکز کنترل پرواز، بوسیله سه کانال رادیویی و یک کانال تلویزیونی با گاگارین در مدار زمین ارتباط داشتند. نخستین جملههایی که گاگارین به زمین مخابره کرد این بود: «پرواز به خوبی ادامه دارد، دید خوبی دارم، من زمین را میبینم، خیلی زیبا است».مشهور است که گاگارین در حال اوج گرفتن به مدار زمین، آهنگ یک سرود میهنپرستانه روسی را زمزمه میکرده.
گاگارین پس از ۱۰۸ دقیقه پرواز و یک دور گردش کامل در مدار زمین، در ۲۶ کیلومتری جنوب غربی شهر انگلس در منطقه ساراتوف فرود آمد. این نقطه از منطقه پیشبینی شده برای فرود فاصله زیادی داشت و کسی برای استقبال از او حاضر نبود. آنا آکیمووا تاتارووا، همسر جنگلبان محلی و نوه ۶ سالهاش اولین کسانی بودند که گاگارین را پس از فرود دیدند. یوری گاگارین ماجرا را این گونه تعریف میکند: «آنها وقتی مرا با لباس و کلاه فضایی و چتر نجاتم دیدند، ترسیدند و عقب رفتند. من به آنها گفتم نگران نباشید من هم مثل شما شهروند شوروی هستم، همین الان از فضا برگشتم و دنبال تلفن میگردم که به مسکو زنگ بزنم.» گاگارین پس از تماس تلفنی با دفتر نیروی هوایی، پیامی به این مضمون فرستاد: «پیامی برای نیروی هوایی، مأموریت با موفقیت انجام شد، در این موقعیت (…) فرود آمدم، حالم خوب است، ضربدیدگی و شکستگی هم ندارم. گاگارین».در روز ۲۷ مارس ۱۹۶۸، هواپیمای میگ-۱۵ یوری گاگارین و مربی پروازش طی یک پرواز تمرینی دچار سانحه شد و سقوط کرد و هردو سرنشین آن کشته شدند.
توسط 
توسط 
درسته.
بیچاره زود مرده.=))
زنده باد یوری. تو صنعت فضانوردی روس ها همیشه اول بوده و هستند آمریکایی ها همیشه انحصار طلب بودند و حتی خودشون رو مالک کائنات می دوننند ولی خدا خودش خوب جوا اینارو میده
یعنی از قرن اخیر و قرن حاضر فقط دوتا کشور بودن که همیشه باهم سر جنگو ناسازگاری داشتن اونم همین دو ابر قدرتن، واقعن من نمیدونم کی این خصومت بین این دو تموم میشه.
در اون زمان واقعن حرکت انقلابی بود و حتا میشه گفت فراتر از انقلاب و باعث شد خیلی از تکنولوژی هایی که تا قبل این موضوع وجود نداشتن به وجود بیان و حتا به همه مردم دنیا انتقال پیدا کنه، ابررایانه های بزرگ برای پردازش های سنگین محاسباتی هوا فضا و…. از جمله تکنولوژیهایی است که در اون موقع به وجود اومد.
درود بر شما بله بنده هم کلیپ صحنه سازیش دیدم و اینکه اون پرچم نباید اینقدر تکون میخورد – احتمالش هست شرایط ماه فرق داره با زمین
یادش گرامی.برای همیشه این افتخارو برا خودش و کشورش کسب کرد.
دوستان من شنیدم امریکا در مورد سفر به کره ماه دروغ گفته.البته صحت این گفته رو تایید نمیکنم.برا همین سوالو اینجا طرح کردم که چقدر احتمال داره امریکا بتونه صحنه سازی کرده باشه؟
درود ممنون از اخبارتون
واقعا بشخصه من از روس ها از USA ها بیشتر میترسم و احساس کشور مخوفی ازشون دارم که انگار با کسی دعوا کنی میدونی اسلحه دار اما نمیدونی چی دستشه و پشتش غایم کرده
خوشبحالش که ی بار تونسته از زمین بره بیرون و زمین رو ببینه و اگه خوب نگاه کنید می بینید میلیون ها نفر هیچ وقت این امکان نداشتن و مردن……..و شاید ما هم جز اون میلیون ها آدم ها باشیم
خدا رحمتش ما حتی به همه احترام میزاریم…….
مرسی از مقاله ات جناب آریایی عزیز