تماشا کنید: تصاویری از ساکنان سردترین نقطه زمین

انسان ها موجوادت زحمتکش و انعطاف پذیری هستند که اصولاً خود را با سخت ترین شرایط هم وفق میدهند. این را به وضوح میتوان در روستای کوچک اویمیاکن در روسیه که سردترین منطقه مسکونی زمین است مشاهده کرد. متوسط دمای هوا در ماه های زمستان -50 درجه سلیسیوس است. سردترین دمای این منطقه در سال 1924 -71.5 درجه ثبت شده است. Amos Chapple عکاس و ماجراجویی است که به این روستا سفر کرده است. چپل 5 هفته را در روستا گذراند و از شرایط سخت آن تصاویری تهیه کرد که در ادامه مطلب مشاهده خواهید کرد.

آموس چپل سفر خود را از Yakutsk، پایتخت منطقه Sakha در شمال شرقی روسیه آغاز کرد. این شهر سردترین شهر در کل جهان است.

این شهر در حدود 300.000 نفر جمعیت دارد و دمای هوا به طور متوسط در طول زمستان -35 درجه است.

چپل در توصیف مردمان این شهر میگوید: “ساکنان شهر فوق العاده بودند، خونگرم، خوش برخورد و خوش لباس.”

مردم محلی چگونه با سرمای شدید مقابله میکنند؟ “Russki chai” یا همان چای روسی.

چپل قبل از آنکه با مردم محلی Yakutsk دوست شود و به خانه آنها دعوت شود، در مهمانخانه کوچکی اقامت میکرد.

تجارت قوی در زمینه الماس، اقتصاد سالم و متنوعی را در Yakutsk فراهم کرده است.

اثرات جنگ سرد در این ناحیه کمتر احساس میشود و اهالی این شهر احساسات جریحه دار شده و غرور شکسته شده ای را نسبت به فروپاشی امپراطوری بزرگ حمل نمیکنند.

Yakutsk دروازه ورود به اویمیاکن، سردترین منطقه مسکونی جهان است. رسیدن به آن منطقه با یک سفر دو تکه، دو روز زمان میبرد.

رانندگی در این دمای پایین سخت است. پمپ بنزین ها 24 ساعته باز هستند و کارگران در پمپ بنزین های ایزوله شده 2 هفته کار میکنند و 2 هفته تعطیل هستند.

چپل به مدت دو روز در مهمانخانه کوچکی به نام “کافه کوبا” در امتداد جاده یخ زده گیر افتاد. او با سوپ گوزن شمالی و چای داغ این کافه در حالی که برای ماشین دیگری انتظار میکشید، جان سالم به در برد.

سرانجام چپل به اویمیاکن رسید. بنای تاریخی که رکورد سردترین دمای هوا در سال 1942 در آن حک شده است. “اویمیاکن، قطب سرما”

در آن روز دمای هوای شهر -50 درجه بود. جالب است که در زبان مردمان سیبری، اویمیاکن به معنی “آب یخ نزده” است.

چپل پس از یک روز بدلیل اثرات فوری و شدیدی که از هوای سرد گرفته بود، به شهر بازگشت. او میگوید: “یادم میاید که احساس سرما بصورت فیزیکی نیروی پاهایم را گرفته بود و بزاق دهانم یخ زده بود و مانند سوزن تیز بود و باعث خراشیدگی لب های من میشد. در یک کلمه طاقت فرسا بود.”

“استفاده از دوربین به همان اندازه دشوار بود. هوایی که از دهان خارج میشد مانند دود سیگار برگ بود، پس من مجبور بودم زمان عکاسی نفسم را حبس کنم. تنظیم فوکس لنز دوربین نیز در آن لحظه کار بسیار پر زحمتی بود.”

وقتی که زمین به طور کامل یخ زده است، غیرممکن است که آبی از لوله کشی خانه ها جاری شود. حمام و دسشویی در مکانی بیرون از خانه است که بیشتر به مکانی برای شکنجه به نظر میاید.

به دلیل زمین یخ زده، دفن مردگان نیز در اویمیاکن دشوار است. قبل از تدفین باید برای گرم کردن خاک، آتش بزرگی روشن شود.

چپل انتظار داشت که مردم روستا برای دیدن افراد تازه وارد هیجان زده باشند. اما او به سختی با مردم دیدار کرد. تنها افراد شجاعی که بیرون بودند یا کسانی بودند که با دستکش جلوی صورت خود را گرفته بودند و یا افراد مستی بودند که دنبال دردسر میگشتند.

از آنجا که زمین برای رشد سبزیجات خیلی سرد است، مردم در اویمیاکن به دامپروری و یا اقدامات شهرداری برای گرم کردن زمین تکیه میکنند.

این کار بر عادات غذایی آنها تأثیر میگذارد. بسیاری از آنها ماهی های خام یخ زده مانند قزل آلا، ماهی سفید و حتی کبد اسب میخورند. اگرچه که بیشتر آنها با سوپ گوشت زنده مانده اند.

ساکنین شهر با محیط اطراف و تاریخچه قومی خود (یاکوتیانز) شناخته شده اند. چپل میگوید: “زندگی مانند هرجای دیگری در گردش است اما با نگاهی خیره به دماسنج. زمانی که دما به -50 برسد همه چیز شروع میکند به تعطیل شدن.”

باور کنید یا نه، زمانی که تابستان به این منطقه برسد دمای هوای نسبتاً متعادل میشود. رکورد درجه حرارت بالا در این شهر 36 درجه است. با این حال تابستان در این منطقه کوتاه مدت است و ماه های زمستانی طولانی و به نظر میرسد که ابدی است.