غوطه در کهکشان بی انتها: پیشنمایشی از بازی No Man’s Sky (بخش پایانی)

در بخش پایانی از پیشنمایش بازی No Man’s Sky به نکاتی از طراحی دنیای این بازی اشاره خواهیم کرد و در عین حال به بررسی اعداد و ارقامی می پردازیم که در نوع خود بسیار حیرت انگیز به نظر می رسند.

در بازی No Man’s Sky چیزی نزدیک به 18,446,744,073,709,551,616 سیاره ی مختلف وجود خواهد داشت که تمامی آن ها قابل اکتشاف هستند. برای درک بهتر این عدد می توانید عدد 1.8 را در عدد 10 به توان 9 ضرب نمایید. حاصل این ضرب عددی به نام 1.8 کوینتیلیون می شود که حدود سیاره های موجود در این بازی را بر اساس واحد شمارش آن (چیزی بسیار فراتر از میلیون، میلیارد و …) به دست می دهد. شاید نکته ی جالب تری که بتوان در رابطه با این سیاره ها به آن اشاره کرد تعداد ساکنان حاضر بر روی آن ها است که در مجموع تعداد 136,505,906,145,450,681,958,400,000,000 موجود منحصر به فرد را شامل می شود! البته این تعداد سکنه در تمامی سیاره های موجود در بازی No Man’s Sky پراکنئه نیستند و تنها در تعدادی از سیاره های این بازی حضور دارند. چرا که تنها 10 در صد از کل سیاره های موجود در دنیای بازی No Man’s Sky قابل سکونت هستند و در اکثر سیاره های این بازی هیچ گونه ی خاصی از حیات قابل مشاهده نیست (در واقع اکثر سیاره های دنیای No Man’s Sky غیر قابل سکونت هستند).

هسته ی اصلی بازی No Man’s Sky توسط شان مورای (نفر سمت چپ) شکل گرفته است که در این تصویر کنار یکی دیگر از بنیان گذاران استودیو Hello Games یعنی گرنت دانکن مشاهده می شود.

مسلماً سرک کشیدن به تمامی سیاره های موجود در دنیای بازی No Man’s Sky در عمل برای هیچ کدام از تجربه کنندگان این بازی امکان پذیر نیست و دلیل اصلی این امر هم به نبود زمان کافی برای این کار باز می گردد. به عبارت بهتر برای بازدید از تمامی سیاره های موجود در بازی No Man’s Sky به چیزی نزدیک به 922,337,203,685,477,580 روز زمان نیاز خواهد بود که تقریباً 2,526,951,242,973,911 سال را شامل می شود! این در حالی است که اگر یک بازیباز با عمر متوسط 82 سال از بدو تولد خود هر روز (بدون هیچ استراحت یا فعالیت دیگری) به طور شبانه روزی و به شکل 24 ساعته به انجام بازی No Man’s Sky بپردازد و برای کشف هر ستاره تنها یک ساعت زمان صرف کند، در پایان عمر خود تنها موفق به بازدید از 718,320 سیاره در این بازی خواهد شد. بنا بر این بسیاری از سیاره های موجود در این بازی هیچ گاه توسط تجربه کنندگان این اثر کشف نخواهند شد و این نکته ای است که اگر برای ساعت های متمادی به آن بیاندیشیم احتمالاً موجبات دیوانگی ما را فراهم خواهد آورد!

برای درک میزان بزرگی و گستردگی دنیای بازی No Man’s Sky تنها کافی است به این نکته اشاره کنیم که تعداد سیاره های قابل جستجو در بازی Mass Effect چیزی نزدیک به 170 سیاره بود و در بازی EVE Online (که ساختار گیم پلی آن مبتنی بر شبیه سازی پرواز های فضایی است) نیز این تعداد به حدود 66856 سیاره ی مختلف می رسد. بنا بر ادعای سازندگان بازی No Man’s Sky چیزی نزدیک به 99.9 در صد از سیاره های موجود در این بازی هرگز به دست بازیبازان کشف نخواهد گردید!     

جالب این جاست که طراحی تمام دنیای بازی No Man’s Sky تنها توسط 15 تن از اعضای استودیو Hello Games انجام شده است. فرآیندی که مسلماً به شکل عادی قابل انجام نبوده است و به بیان ساده این تعداد سیاره هرگز نمی توانسته اند به شکل تک به تک توسط سازندگان بازی No Man’s Sky طراحی شوند. در واقع دنیای بازی No Man’s Sky بر اساس یک الگوریتم خاص شکل گرفته که مبتنی بر یک سیستم 64 بیتی متمرکز بر داده های ابتدایی ارائه شده به موتور این بازی است. داده هایی که بر اساس احتمال همسان سازی با یکدیگر دنیای تصادفی این بازی را شکل می دهند. این در حالی است که سازندگان بازی No Man’s Sky در ابتدا برای طراحی این بازی قصد استفاده از یکی سیستم 32 بیتی را داشتند که در آن صورت تعداد سیاره های موجود در این بازی رقمی در حدود 4.3 میلیارد نمونه ی منحصر به فرد را شامل می شد (چیزی بسیار کمتر از نمونه ی حال حاضر). به عبارت بهتر برای هر کدام از گونه های متعدد موجود در بازی No Man’s Sky از قبیل ستاره ، سیاره ، موجود زنده ، ساختار اکو سیستم و نوع حیات، یک رقم ابتدایی در این بازی در نظر گرفته شده است که در مجموع بر اساس پردازش ریاضی این ارقام و تلفیق تصادفی آن ها با یکدیگر (توسط موتور بازی No Man’s Sky) هر کدام از سیاره های موجود در دل دنیای این بازی با تمامی ویژگی های منحصر به فردی که از آن برخوردارند شکل گرفته است. در این میان هر کدام از موجودات زنده ی حاضر بر روی این سیاره ها بر اساس پارامتر هایی نظیر ساختار اسکلت و نوع حرکات خود (در کنار پارامتر های مشابه) به گونه ای خودکار با هوش مصنوعی طراحی شده برای این بازی ترکیب شده و بر اساس ویژگی های ذاتی شان واکنش های متفاوتی را نسبت به بازیباز یا سایر موجوات حاضر بر روی سیاره ی محل سکونتشان از خود بروز می دهند. در واقع نوع طراحی سیاره های موجود در بازی No Man’s Sky و موجودات حاضر بر روی آن ها به نوعی یادآور نظریه هایی نظیر بیگ بنگ یا نظریات مربوط به نوع تکامل موجودات زنده (نظریات داروین) است و در کل با الگو برداری از جهانی شکل گرفته است که ما در گوشه ای از آن زندگی کرده و جزئی بسیار بسیار ناچیز از آن به شمار می رویم.

اگر چه تجربه کنندگان بازی No Man’s Sky با ثبت اکتشافات خود در اطلس جهانی این بازی قادر به تعامل آنلاین با بسیاری از همتایان خود در سر تا سر جهان هستند، اما نوع طراحی این بازی بر اساس سیستم تصادفی شکل گیری دنیای آن (که در سطور فوق به آن اشاره شد) به گونه ای صورت گرفته تا تجربه ی این بازی به شکل کاملاً آفلاین نیز برای بازیبازان فراهم باشد.

به هر حال اگر بازی No Man’s Sky در نهایت موفق به تحقق تمامی پتانسیل های حیرت آور خود نشود هم چیز خاصی از جسارت و خلاقیت سازندگان این بازی کاسته نخواهد شد و در واقع آن ها را از همین حالا هم می توان برنده نامید. چرا که اگر قرار باشد موفقیت مالی را ملاک کار قرار دهیم باید گفت که سازندگان بازی No Man’s Sky تا همین لحظه تنها در بخش امریکای شمالی موفق به پیش فروش چیزی نزدیک به 170 هزار نسخه از این اثر شده اند و این در حالی است که میزان فروش نخستین بازی آن ها یعنی بازی Joe Danger بر روی نخستین پلتفرم (و تنها پلتفرم) خود در زمان عرضه یعنی کنسول PS3 در طول هفته ی نخست انتشار چیزی نزدیک به 50 هزار نسخه بود. اگر هم بحث را بر روی ملاک هایی غیر از موارد مربوط به بخش مالی قضیه قرار دهیم می توان ادعا کرد حداقل کاری که اعضای استودیو Hello Games  به موجب خلق دنیای بی کران و بی انتهای موجود در بازی No Man’s Sky انجام داده اند زدن این تلنگر کوچک به تجربه کنندگان این بازی است که آن ها تنها ذره ای بسیار کوچک از دنیایی هستند که به شکل کاملاً تصادفی شانس حضور در گوشه ای معین از آن را برای مدت زمانی محدود یافته اند. در هر حال برای کشف تمامی ارزش های بازی No Man’s Sky و آگاهی از میزان سرگرم کننده بودن این بازی باید چند هفته ی دیگر را هم منتظر باقی بمانیم.