نتبلاکس، نهاد ناظر بر اینترنت، اعلام کرد که گرچه اتصال اینترنت تا حدودی در ایران برقرار شده؛ اما سطح دسترسیها با اختلال گسترده همراه است؛ بهطوری که کیفیت ارتباطات، دوران موقت بین ژانویه 2026 (دی 1404) تا زمان شروع جنگ (اسفند 1404) را تداعی میکند.
یکی از مهمترین نهادهای پایش اینترنت با انتشار توییتی در شبکه اجتماعی ایکس گفت: «سه ماه پیش در چنین روزی، ایران دسترسی به اینترنت جهانی را قطع کرد. درحالیکه اکنون اتصال تا حد زیادی برقرار شده است؛ اما معیارها نشان میدهند که کاربران هنوز با فیلترینگ شدید مواجه هستند.» نتبلاکس در ادامه افزود: «وضعیت فعلی اینترنت ایران مشابه دوره موقت ناآرامیهای ژانویه و شروع جنگ است.»
علاوهبرآن، تحلیلگران حوزه فناوری و شبکه میگویند که علت وجود اختلال در اینترنت ایران، کاهش بسیار شدید سهم پروتکل IPv6 در ترافیک اینترنت کشور است. به بیان دقیقتر، اکنون بار اصلی ارتباطات دوباره بر دوش پروتکل قدیمی IPv4 قرار گرفته است. بازگشت کامل به پروتکل IPv4 و استفاده حداکثری از ترجمه آدرس در CGNAT، پیامدهای فنی متعددی را برای کاربران به دنبال داشته است. بهعنوانمثال، بروز تأخیر در برقراری اولیه اتصال و قطعووصلیهای مقطعی، اختلال در ارتباطات طولانیمدت، پینگ ناپایدار در زمان انجام بازیهای آنلاین و ورود به سرویسهای گیمینگ.
بعد از بازگشایی اینترنت، چرا مردم خیلی راحت از پلتفرمهای داخلی دل کندند؟
از طرفی، روزنامه شرق بهتازگی یادداشتی پیرامون «مهاجرت گسترده کاربران از سکوهای داخلی پس از اتصال دوباره اینترنت» منتشر کرده است. در این یادداشت آمده است: «در دوران قطعی اینترنت، میلیونها ایرانی برای ارتباطات روزمره، فعالیتهای کاری و امور اقتصادی خود، ناگزیر به استفاده از پیامرسانها و سکوهای داخلی مانند بله، ایتا و روبیکا روی آوردند. بسیاری حساب کاربری ایجاد کرده و گروههای خود را منتقل کردند. بااینحال، بهمحض بازگشت اینترنت، شاهد موج بازگشت گسترده کاربران به پلتفرمهای قبلی بودیم.»
این روزنامه خاطرنشان میکند که محدودسازی دسترسی به پلتفرمهای خارجی (تلگرام، اینستاگرام و واتساپ)، تنها میتواند مهاجرتی موقت ایجاد کند و تواناییهای خلق «اعتماد پایدار» را ندارد. تجربه اخیر نشان داد که کاربران در شرایط اضطرار ممکن است به هر بستری کوچ کنند؛ اما در اولین فرصت به فضایی بازمیگردند که احساس امنیت و اطمینان بیشتری در آن دارند.
این بیاعتمادی صرفاً به کیفیت فنی سکوهای داخلی محدود نمیشود، بلکه ریشه در نگرانیهای عمیقتر درباره حریم خصوصی، امنیت دادهها، امکان نظارت و محدودیت آزادی بیان دارد. حتی اگر بخشی از این نگرانیها غیرواقعی باشد، «احساس مردم» در سیاستگذاری عمومی اهمیت بسزایی دارد.
توسط 
توسط 
دیدگاهتان را بنویسید